W poniższym artykule, macie możliwość przyjrzeć się gitarom Jamesa Hetfielda. Specjalnie dla Was zebraliśmy zdjęcia oraz opisy gitar, których lider Metalliki używał od czasów „Kill’em All’ do „Death Magnetic” – nie tylko tych znanych, ale również wioseł, które nie ujrzały „światła dziennego”. 
Następną gitarą jaką nabył był Gibson Explorer #1 (So what). Jest ona biała (obecnie trochę zżółkła) z czarna główka oraz napisami w górnym lewym rogu jakichś twarzy (niestety nie przetrwała do dziś), a także na dolnym ramieniu oraz słynnym napisem „So What”. Są one autorstwa Jamesa. Pierwotnie gitara nie posiadała żadnych rysunków, stopniowo były one dodawane. Na początku pojawiła się twarz nad napisem, później napis, a już po śmierci Cliffa ostatnia z nich na dolnym ramieniu. Korpus jest mahoniowy, tak samo jak gryf, zaś podstrunnica jest zrobiona z palisandru. Progi oznaczone są kropkami. Przystawki to 2 humbackery EMG 60 i 81, które zostały zastąpione w roku 1987 z 496R/500T ceramic magnet. Ma 3 potencjometry tak samo jak poprzednia gitara. 2 volumy i 1 tone. Mostek jest konstrukcji tune-o-matic. Można ją zobaczyć na video „Cliff’em All” w utworze „Creeping Death”. Pierwszy raz ukazał ją na koncertach promujących debiutancki album zespołu. Gitarę prawdopodobnie dostał John Marshall techniczny Kirka, zastępował on Hetfielda kiedy nie mógł grać na gitarze z powodu kontuzji ręki w 1986 oraz 1992 roku.
James w tamtych czasach miał także gitarę akustyczną. Prawdopodobnie użył ją do nagrania zwrotek w utworze „Fade To Black” oraz przejścia akustycznego i intro w „To Live Is To Die” czy intr w utworach takich jak „Fight Fire With Fire”, „Battery”.
