W poniższym artykule, macie możliwość przyjrzeć się gitarom Jamesa Hetfielda. Specjalnie dla Was zebraliśmy zdjęcia oraz opisy gitar, których lider Metalliki używał od czasów „Kill’em All’ do „Death Magnetic” – nie tylko tych znanych, ale również wioseł, które nie ujrzały „światła dziennego”.
Promocja ostatniej płyty “Death Magnetic” również pokazała nam nową (dość pokaźną) kolekcję gitar Jamesa. Jedną z nich jest Zemaitis GZV500MF. Korpus jest złożony z dwóch części mahoniu, gryf również jest z mahoniu, zaś podstrunnica z hebanu. Mostek GZ-BR (ZEMAITIS Original Solid Duralumin), przystawki DiMarzio. Oznaczeniami progów są kropki, zaś na 12 progu układają się w krzyż. Można ją ujrzeć m.in. na nagraniach “Too Late, Too Late”, „Francais Pour Une Nuit” . James dość obszernie wypowiada się na temat znaczenia, jakie dla niego ma to wiosło, w wywiadzie który już niedługo opublikujemy na naszej stronie.
Kolejną gitarą Jamesa jest Gibson Les Paul #12 Silver. Jest ona srebrna. Przystawki w niej to EMG 81 i 60. Za mostkiem widnieje jakby coś w kształcie litery „V”. Posiada 3 potencjometry, 2 volume oraz 1 tone, a także 3 – pozycyjny przełącznik. Prawdopodobnie nie używał jej nigdy na koncertach.
Gibson Les Paul #14 „Old School” to kolejna nowość w kolekcji Jamesa. Jest to kolejny seryjny model tej gitary. Jest on czarny z żółtym bindingiem wokół korpusu. Za mostkiem można zauważyć grafikę Matki Boskiej, a nad nią napis „Old School”, zaś na odwrocie korpusu grafika „Corn”. Posiada 3 potencjometry, 2 volume i 1 tone oraz 3 – pozycyjny przełącznik. Przystawki w niej to 496R oraz 500T Alnico. Gitara ta prawdopodobnie nie była używana na koncertach.
Następnym nabytkiem jest Replica od The Kill’em All V, a dokładniej ESP Flying V jest to kopia pierwszej gitary Jamesa Epiphone Flying V. Ma ona jedynie inne przystawki niz oryginał. EMG 81 oraz EMG 60 (obecnie Hetfield wymienił w swojej pierwszej gitarze na identyczne), posiada także 2 potencjometry volume oraz 1 tone, a także 3 – pozycyjny przełącznik. Konstrukcja jego to bolt – on. Można oglądać na DVD „Orgullo, Pasion y Gloria: Tres Noches En La Ciudad de Mexico”.
Kolejną gitarą Jamesa jest kopia powyższej tyle, że firmy Gibson Flying V #1 (Cream). Jest od poprzedniej nieco bardziej kremowa. Nie różni się znacząco od powyższej.
Jedną z gitar, które James używał podczas promocji „Death Magnetic” jest Gibson Flying V #2 (Silver sunburst). Jest to standardowy model tej gitary. Jest on czarny z białą maskownicą. Można ją ujrzeć m.in. na nagraniach „The Ecstacy Of Gold”. Hetfield zamienił kolejność jednego z potencjometrów z przełącznikiem, przystawki to EMG JH, więcej o nich tutaj.
Następna v-ka w kolekcji Jamesa to Gibson Flying V #3, różniąca się od poprzednich przystawkami. W tym modelu są to 496R oraz 500T Alnico. Hetfield zamienił kolejność jednego z potencjometrów z przełącznikiem i przystawki na EMG JH.
Na ostatnim koncercie w Toronto James pokazał nam nowego Gibsona Flying V #4 (Tobaco sunburst). Praktycznie niczym nie różni się od jego poprzednich modeli. Jest on brązowy z białą maskownicą. Pierwotnie posiadała ona przystawki EMG 81/60 lecz później zostały zastąpione EMG JH.
Nowym nabytkiem w kolekcji jest także Gibson Flying V #5 (White). Ten zaś jest cały biały, łącznie z przystawkami oraz potencjometrami. Drewno oraz elektronika jest identyczna jak w poprzednich modelach tej firmy. Można było ją oglądać na ostatnim z koncertów zespołu. Obecnie przetworniki zostały zmienione na EMG JH Set.
I kolejna nowość, a jest nim Gibson Flying V #6 „Rusty”. Jest on czarny z zardzewiałą maskownicą. Korpus i gryf tej gitary jest z mahoniu, a podstrunnica z palisandru. Przystawki jakie posiada to EMG 60 i 81. W odróżnieniu od poprzednich modeli posiada po jednym potencjometrze tone i volume. Nigdy jeszcze nie używał jej na koncertach.
Jest to kolejna replika starej gitary Jamesa, a dokładniej ESP Explorer #19 (Yellow – So what). Niczym nie różni się od oryginału. Jest on cały żółty. Przystawki w nim to EMG 60 i 81, posiada 2 potencjometry, po jednym na volume i tone oraz 3 – pozycyjny przełącznik. Można było go oglądać podczas występu „Rock in Rio ’08”, a zagrał na nim „Wherever I May Roam”. Mylnie uznawane jako ostatnia metamorfoza gitary So fucking what.
ESP Explorer #20 (White dots) to kopia #5. Jest ona kremowo – biała. Praktycznie niczym oprócz koloru nie różni od „bliźniaczki”. Przystawki, drewno, mostek oraz układ potencjometrów identyczny jak w poprzednich modelach. Można oglądać na „Orgullo, Pasion y Gloria: Tres Noches En La Ciudad de Mexico”.
Jedną z nowszych gitar jakie James pokazał na trasie promującej płytę po Europie jest to James Trussart StreelDevil Rusty i SteelDevil Antique Copper. Posiada on 2 takie modele, pierwszy używany jest live, zaś drugi jedynie w studiu. Są to seryjne modele tej firmy. W obu przypadkach przystawki są firmowe, mostek zaś to rusty – o – matic. Hetfield często zmienia w nich coś, raz pokrętła, raz elektronikę. Można ją zobaczyć na „Orgullo, Pasion y Gloria: Tres Noches En La Ciudad de Mexico”.
Nowym nabytkiem Jamesa jest legendarny Gibson Firebird #1 (White) oraz #2 (Black). Posiada on 2 identyczne modele różniące się kolorem, pierwszy z nich jest kremowy, zaś drugi czarny. Można je zobaczyć podczas prób przed koncertami. Są to seryjne modele tej firmy. Obie przeszły tunning. Pierwszy model pierwotnie był cały biały (drugi czarny) i nie posiadały ruchomego mostka, zamontował złoty osprzęt (przystawki EMG 81/60, a w czarnym srebrny), z tyłu dorobił miejsce na dodatkową baterię oraz dodatkowy przełącznik zamiast jednego z potencjometrów (takiego jak używa np w Les Paulach). Pierwszą z nich można zobaczyć na „Orgullo, Pasion y Gloria: Tres Noches En La Ciudad de Mexico” w wywiadach w tunning roomie pomiędzy utworami. Dwójka została podpisana i wystawiona na aukcję charytatywną na rzecz programu Kids Rock Free, których rodzin nie stać finansowo na inne szkoły muzyczne. Obecnie w programie uczestniczy około 400 takich dzieci.
Następnym wiosłem jest James Trussart Explorer, metalowa gitarą, którą firma zrobiła specjalnie dla niego (w ofercie nie posiadają Explorerów). Przystawki w nim to Trussart/Arcane Inc Humbacker Standard oraz Seymur Duncan. Ma 2 potencjometry od volume, 2 tone oraz 3 – pozycyjny przełącznik. Pierwszy raz pokazał ją podczas wprowadzeniu zespołu do Rock’n’Roll Hall Of Fame. Można będzie ją oglądać na „Francais Pour Une Nuit” podczas wykonywania „Broken, Beat & Scarred” czy „Cyanide” lub można też oglądać podczas premiery „Suicide & Redemption” w Kopenhadze.
Gitarą użytą wyłącznie w studiu jest Gibson Explorer #6 (Natural). Jest on koloru naturalnego z czarną maskownicą. Posiada przystawki EMG 81 i 60. Tą gitarę używał James do nagrania niektórych partii na płytę „Death Magnetic”.
James posiada dwa bardzo podobne do siebie modele tej gitary, a mianowicie Gibson Explorer #7 (Silver sunburst) oraz #8 (Silver sunburst). Różnią się od siebie tym, że na pierwszym jest biała maskownica, zaś na drugi jej nie posiada w ogóle. Drewno użyte to samo co w poprzednich modelach tej gitary. Przystawki w nim to 496R i 500T Alnico. Pierwszy z modeli użyty był na koncertach, zaś drugi użyty w studiu HQ podczas prób, przed rozpoczęciem obecnej trasy po USA.
Także jedną z nowszych gitar Jamesa jakie można oglądać podczas obecnej trasy po USA jest ESP Explorer #21 (PG Vintage Nash). Jest to czarna gitara z białą maskownicą. Drewno i osprzęt ten sam co poprzednie modele (tyle, że przystawki są w chromowanej obudowie). Widać na nim delikatny relic, starty z tyłu gryf oraz lekkie zniszczenia na obudowach od przystawek. Różni się jedynie od poprzednich modeli klasycznym dla Gibsona układem pokręteł oraz przełącznika (a także logiem na końcu główki). Na „Francais Pour Une Nuit” wykonywał „Sad But True” i „Seek & Destroy”. Obecnie jest strojona prawdopodobnie do D.
Kolejną gitarą Jamesa jest ESP Explorer #22 (PG Mottled). Jest ona czarna z metalową maskownicą w kolorze marmuru. Niczym nie różni się od poprzednich modeli modelu. Podobnie jak „bliźniaczka” ma identyczny układ pokręteł oraz przełącznika klasyczny dla Gibsona. Przeważnie używana zamiennie z powyższym modelem.
Jedną z nowszych gitar Jamesa jest ESP Explorer #23 (White dost – Vulturus). Jest to standardowy model tej gitary tyle, że na pod przystawkami posiada grafikę Vulturusa, którego można oglądać na wzmacniaczach. Gitary tej nie używał na koncertach. Można ją było oglądać na próbach w HQ przed koncertami.
Najnowszym nabytkiem na trasie promującej płytę „Death Magnetic” jest ESP Explorer #24 (Silver). Jest ona koloru purpurowego z powierzchnią przypominającą lustro. Maskownica przypomina jakby drzwi lub boczny zderzak starego samochodu. Na gryfie możemy oglądać na progach 3, 5, 7, 9 skrzyżowane klucze, na 12 tłok silnika, a na pozostałych kropki. Tak jak wszystkie gitary tej firmy posiada te same parametry. Można było ją oglądać pierwszy raz na drugiej części trasy po Europie.
Na ostatniej części trasy po Europie James pokazał nam ESP Explorer #25 (World Sticker). Jest to czarny model tej gitary poobklejany różnymi naklejkami z godłami państw/miast, flagami, logami zespołów itp. Zanim ją poobklejał można było ją oglądać w galerii MetClubu już 4 kwietnia. Naklejki dostał od przeróżnych fanów, z całego świata. Można na niej oglądać m.in. 3 rzeczy związane z naszym krajem czyli godło Polski na dolnym ramieniu, pod mostkiem naklejka jakie można oglądać na samochodach „PL” oraz godło miasta Gdańsk, a także m.in. flagę Brazylii, Szkocji, Meksyku, Macedonii, godło Słowacji, Frankfurtu nad Menem, Leeds, Seattle i innych, które możemy oglądać na zdjęciach powyżej. Najczęściej gra na niej 2 pierwsze utwory bisowe, czyli cover plus coś z albumu „Kill’em All”.
Kolejną gitarą jaką pochwalił się na ostatniej części trasy po Europie jest ESP The Snakebyte #1 (White), #2 (White – UFO #1), #3 (White – UFO #2), #4 (Black), #5 Hutchinson, #6 i #8 (Left & right handed), #7 (Chrome), #9 (SF) #10 (McPhail Tattoos), #11 (Giants – white), #12 (Giants – black), #13 (Giants – orange), #14 (Giants – white) #15 (Como), #16 (Not Fragile), #17 (Snake Skin), #18 (Natural), #19 (Purple – Bariton). Pierwszy model biały (wymienił przystawki na EMG JH Set, oraz zmienił zaślepkę na główce, na której widnieją jego inicjały), drugi i trzeci – czarny (drugi czarny jest inaczej przestrojony, grał na nim na koncercie na Antarktydzie „Sad But True” i „Seek & Destroy”), czwarty posiada metalową nakładkę znaną z 2 innych modeli ESP Hutchinson (oraz poniżej jest zdjęcie przedstawiające pierwotny plan, jak miała wyglądać), piąty i szósty leworęczny i praworęczny (w domu na ścianie powieszone), siódmy chromowany, a ósmy czarny posiada logo „SF” (San Francisco Giant) za mostkiem, dziewiąty z grafika „tattoo”. Dość nietypowy kształt gitary Jamesa. Przypomina bardziej model EX niż MX, jakich zwykle używał na koncertach i w studiu. Korpus i gryf jest zrobiony z mahoniu, zaś podstrunnica z hebanu. Klucze są firmy Sperzel. Mostek tailpiece Tonepro. Jak wiemy Hetfield raczej grywa(ł) na typowym kształcie Explorera niż na tego typu. Oprócz kształtu, parametrami oraz drewnem nie różni się od innych modeli tej firmy. Na 12 progu widnieję postać węża (na pozostałych standardowo kropki). Podobne kształty posiada także gitarę Agile Ghost (ma bardziej zaokrąglone rogi). Biały model jest ostatnio dość często przez niego używanym, także na próbach przed koncertami w tuning roomie. Czarnego modelu używał na ostatnich próbach przed koncertami na trasie „Death Magnetic Tour 2010” (obecnie modele czarny i metalowy zaczął używać regularnie także na koncertach). Modele z naklejką „Giants” zostały podpisane przez niego i wystawione na aukcje charytatywną. Zagrał na nich razem z Kirkiem na meczach San Francisco Giants hymn Stanów Zjednoczonych. Ten z grafiką został opublikowany 8.10.13 przez autora grafiki McPhail na jego prywatnym koncie Instagram i Facebook. Na korpusie oglądamy czaszkę, różę, węża, kolce. Wszystko jest na czarnym tle w białe kropki. Z tyłu widzimy także węża z dziób orła przebitego włóczniami oraz oczywiście czaszkę. Jest jedną z jego ulubionych gitar. Ma on także leworęczną białą wersję. Na jednej z białej wersji posiada naklejkę na tyle korpusu ludzika UFO (prawdopodobnie ma 2 wersje tej gitary, z wytartym gryfem i z polakierowanym na biało) czy naklejka z napisem „Not Fragile” lub z korpusem imitującym skórę węża albo w kolorze naturalnym. Najnowszym nabytkiem podczas koncertu przed wydaniem płyty „Hardwired… To Self-Destruct” w barwach „szarego” moro oraz purpurowy baryton. James przekazał jedną z kopii tej gitar na aukcję Little Kids Rock i własnoręcznie podpisał. Firma zaczęła produkować ten kształt ze względu na to, że nie dostała pozwolenia od firmy Gibson na model MX czyli Explorera.
Gitara ta nie była nigdy używana na żywo. Zack the Bass (Zachary Guitar) to kolejne wiosło w kolekcji Jamesa. Posiada 2 potencjometry, po jednym na volume i tone, oraz 3 – pozycyjny przełącznik. Identycznej (tyle, że w innym kolorze) używał Kirk podczas nagrywania płyty „Death Magnetic”.
W Charlottesville James pochwalił nam się nową gitarą. Jest to Ken Lawrence Dragon. Na korpusie posiada grafikę smoka, który „pluję” ogniem, ogień ten przechodzi przez przystawki, gryf, aż do samej główki gitary. Grafikę zaprojektował Corey Miller.
Podczas nagrywania płyty James użył gitary Gibson Les Paul #15 Custom (Dark Green). Jest to seryjny model tej gitary. Jest ona koloru czarnego z białym bindingiem w okół korpusu i główki oraz z poświatą zieleni. Przystawki w niej to 496R oraz 500T Alnico. Posiada 3 potencjometry, 2 volume oraz 1 tone, a także 3 – pozycyjny przełącznik.
Kolejnymi gitarami z tej serii jest Gibson Les Paul #16 Custom oraz #17 Custom. Od poprzedniej różni się jedynie kolorem, ta jest koloru coś w stylu tobacco z zółtym bindingiem i z czarną maskownicą. Pierwsza posiada przystawki EMG 81/60 zaś układ potencjometrów taki sam jak w poprzedniej. Druga zaś ma przystawki oryginalne jakie montuje firma. Także były używane jedynie w studiu lub na próbach.
Na ostatnich tuning roomach przed koncertami w Nowym Jorku można było zobaczyć nowe wiosła w kolekcji Jamesa. Pierwszym z nich jest Gibson Les Paul #18 Standard. Jest to seryjny model tej firmy. Jest on koloru naturalnego. Posiada 4 potencjometry, po 2 na volume i tone.
Oraz na koncercie w Nowym Jorku znów pokazał nam się z gitarą tej samej firmy. Gibson Les Paul #19 Standard (Gold top) oraz identyczny model praktycznie niczym się nie różniąc, pokazany na pierwszej części trasy po Europie promującej obecny album Gibson Les Paul #21 Standard (Gold top) (posiada on jakiś napis pod logiem na główce). Kolejne seryjne modele. Są one podobne do poprzedniej gitary. W tych także James nie wymienił jednego z potencjometrów na przełącznik jak zwykł robić.
Na poprzednich częściach trasy po Ameryce Południowej mogliśmy oglądać Gibson Les Paul #20 Standard (Lemon burst). Praktycznie niczym nie różni się od poprzednich modeli tej gitary, jedynie jak możemy zauważyć kolorem, oraz w miejscu ocierania się ręki jest niewielki relic.
Gibson Les Paul #22 Standard Bigsby jest nowością podczas ostatniej części trasy po Australii. Ma ona mostek bigsby, oraz jak w większości gitar jeden z potencjometrów został wymieniony na przełącznik 3 – pozycyjny. Podczas trasy World Magnetic Tour po Australii w 2010, zagrał na niej „The Outlaw Torn”.
Podczas trasy po Ameryce Południowej mogliśmy oglądać jedną nowość Jamesa. Jest nim Zemaitis Dave Of England (Les Paul). Jest to gitara robiona na zamówienie (modelu tego nie ma w sprzedaży). Posiada on mostek i przystawki typowe dla tej firmy. Ma 2 potencjometry oraz 3 – pozycyjny przełącznik. Zrobił mu ją Dave of England bliski przyjaciel założyciela firmy Zemaitis. Na niej możemy zaobserwować niektóre z tatuaży Hetfielda (o których możecie dokładniej poczytać tutaj) wygrawerowane przez Danny O’Briena, a zaprojektowane przez Frankiego Orange (jednego z tatuażystów Jamesa). Za mostkiem można oglądać tatuaż, który posiada na piersiach czyli imiona dzieci, krzyż oraz ręce złożone do modlitwy, po ich bokach jaskółki, nad przystawką (bliżej mostka) widnieję czaszka ze wstęgą „Liberty or Death” (widnieję ona pod kartami na lewym ramieniu), pod przystawką widać archanioła Michała, na przystawkach napis spod tego tatuażu „Lead Us Not” (przystawka pod gryfem) „Into Temptetion” (przystawka pod mostkiem), nad drugą przystawką jest wąż, który oplata herb Papa Het, pomiędzy przystawkami jest napis „Dave of England”, niżej „Kevin Parsons Guitar Maker and Designer”, z tyłu jest tatuaż sztyletu przebijającego skórę z czaszką jako rękojeść, flaga – szachownica zawieszona na trójzębach oraz napis „Frankie Orange Ilustrator – Zack Harmon Tech” (Zack jest technicznym Hetfielda), a nad nim „EMG Pickups”, zaś na główce widnieje pajęczynka z kluczami. Użył jej ostatnio na koncercie na Antarktydzie do utworu „Blackened”.
Kolejną gitarą jakiej nie używał James na koncertach jest Duesenberg Starplayer TV. Jest to seryjny model tej gitary. Przystawki w nim to Deusenberg Domino Single coil i Grand vintage humbacker. Posiada 2 potencjometry, 1 volume i 1 tone oraz 3 – pozycyjny przełącznik. Mostek użyty w nim to tremolo z lat ’60.
W studiu także używana była gitara ESP Vintage Plus 12 – String Custom. Kształt tej gitary bardzo przypomina Stratocastera z odwróconą główką. Jest to gitara 12 – strunowa. Przystawki posiada prawdopodobnie EMG z chromowaną obudową (co do tego pewności niestety nie ma). Jest koloru czerwonego z perłową maskownicą.
Następna gitarą jakiej nie użył nigdy live jest Danelectro ’56 Single Cutaway. Jest on koloru aqua (obecnie na stronie producenta nie ma dostępnego tego koloru). Jako ciekawostkę podamy, że koszt tej gitary wynosi 399$.
Użyty jedynie w studiu był także Gibson EXP Double Neck. Jest to niestandardowy model gitary, prawdopodobnie robiona pod zamówienie dla Jamesa. Górny gryf posiada 12 – strun, zaś dolny 6 – strun.
Kolejną nie używaną na koncertach (oraz w kolekcji) gitarą jest Gretsch. Jest to model hollow body z lat ’60. Koloru czerwonego z lekkimi wytarciami na korpusie w miejscu ocierania ręki oraz stałym mostkiem.
Drugą używaną jedynie w studiu gitarą podczas nagrywania płyty „Death Magnetic” jest ESP X-Tone PC-2V. Jest to model customowy robiony specjalnie dla Jamesa ponieważ produkowana jest wyłącznie przez podfirmę LTD. Posiada ruchomy mostek, zaś koloru jest fioletowy.
Kolejne nowe wiosło Jamesa to tzw. Bad Seed. Gitary (bo ma on 3 JHV, JHX i LP Prototype) zostały zaprojektowane przez Sheldona Curringtona. Ich konstrukcje to Neck-thru mahoniowe, podstrunnica jest hebanowa. Były one inspirowane jednym z samochodów Hetfielda, a dokładniej „Iron Fist” Custom 1936 Ford Coupe. Pierwsze 2 używane były jedynie w studiu i posiadają przystawki EMG JH Set, ostatni użyty był podczas próby przed koncertem w Christchurch w Nowej Zelandii i posiada przystawki Seymour Duncan Alnico II Pro.
Najnowszą gitarą Jamesa jest „anonimowy prezent od fanów z całego świata”, czyli Ken Lawrence Flying V. Widziana była już w studiu HQ na XXX-leciu zespołu. Dostał ją od fana, który kazał samemu Kenneth Lawrence’owi przekazać mu ją. Posiada ona top z chechen (tak jak pierwszy Explorer od tej firmy), przystawki EMG sygnowane nazwiskiem JH, a na gryfie widnieje smok. Więcej o niej tutaj.
Kolejnym prezentem dla Jamesa jest lutnicza gitara Lojo Guitars Explorer, którą dostał od fana z Argentyny podczas pobytu na Antarktydzie. Jest to gitara drzewa klonowego. Na 12 progu widnieje napis „Papa Het”, z tyłu korpusu wielka litera z loga zespołu „M81” (taki sam tatuaż posiada Hetfield na dłoni) oraz na odwrocie główki „With Love & Respect”. Przystawki w niej to EMG 81. Dostał ją od przyjaciela Pablo Lojo – Rolo Herbasa. Miał on mu ją podarować już na Rock in Rio.
Także jedna z prawdopodobnie nowszych gitar, nigdy nie pokazywanych na koncertach jest niebieski Rickenbacker. Nie jest to pewne czy to ta firma lecz kształt tej gitary się zgadza. Ale wspomniany model ma inaczej wycięty otwór w korpusie, maskownice. Jednak może być to jakiś customowy model.
James posiada także 2 gitary metalowe z grafiką flagi Stanów Zjednoczonych. Jedna jest w kolorze tejże flagi, druga srebrna. Obie posiadają przystawki firmy Arcon.
Na „Death Magnetic” używał kilku gitar akustycznych. Jak widzimy na zdjęciu powyżej również klasycznych. M.in. firmy Tego ostatniego modelu z białą przystawką James posiada 2 identyczne modele.
James podczas koncertu „The Bridge Shool Benefit” w roku 2007 użył m.in. 3 gitar akustycznych, jak widzimy na zdjęciach. Pierwszy to Tacoma C1C Chief, zaś dwa ostatnie są to Line 6 Variax Acoustic (blond & black). Obecnie tej jasnej używa do grania „The Unforgiven”. Czarny model zaś użył ostatnio na koncercie w Ottawie, a wykonał na nim utwór „Fade To Black”. Pierwszy z nich był użyty podczas 30 – lecia zespołu. Podczas trasy w 2015 roku po Europie pokazał nam nową wersję Line 6, na której widnieje cytat z utworu „The Unforgiven II”.
Na swoim Instagramie James pokazał korpus nowej gitary, w kształcie Telecaster z ciekawym wzorem. Była ona tworzona 2 lata.
Podczas Europejskiej części trasy By Request James w tuning roomie użył ESP Telecaster. Jest on czarny z białą maskownicą z b-bender za mostkiem.
Pierwszym nabytkiem Papy Heta w 2016 roku jest ESP Vulture #1, #2 (Sharks), #3 i #4 (Natural). Posiada oczywiście przystawki EMG Het-Set. Konstrukcja jego to Set-Neck, ma korpus i główkę z mahoniu, a podstrunnice z hebanu. Klucze Schaller Straplock, mostek Gotho TOM & Tailpiece. Na czarnym modelu ma specjalną nakładkę na mostku w kształcie orła. Główka znana jest przede wszystkim z modeli Snackebite. Na 12 progu widnieje coś na kształt skrzydlatej litery V. Można ją oglądać na teledysku „Hardwide”. Podczas jednego z meczy NHL zespołu Sharks, zagrał on z Kirkiem hymn Stanów Zjednoczonych na tym modelu lecz posiadającym na korpusie naklejkę z logo zespołu NHL.
Het w swojej kolekcji podczas nagrywania płyty „Hardwired… To Self-Destruct” użył gitary Gibson Flying V #9 Korina (black). Jest to seryjny model.
