Trivium: Relacja z koncertu w Progresji [25.03.2018]

Od wydania płyty „The Sin and The Sentence” Trivium przeżywa złoty okres swojej kariery. Świetnie odebrane nowe wydawnictwo zaowocowało całkowicie wyprzedaną trasą po Ameryce Północnej, a europejska część tournée nie odstaje do tej pory daleko w tyle, albowiem na większość koncertów bilety rozeszły się do ostatniej sztuki. Podobnie rzecz miała się z polskim przystankiem trasy, na który w dniu występu nie można było już kupić wejściówek.

Do warszawskiego klubu Progresja dotarłem mniej więcej w połowie 30-minutowego setu death metalowego Venom Prison (letnia zmiana czasu 1-0 ja). Już podczas wchodzenia na salę pożałowałem, że nie wziąłem ze sobą stoperów do uszu.

Ze sceny dobiegał bliżej nieokreślony jazgot, a w dodatku nagłośnienie było za bardzo rozkręcone, przez co momentami aż piszczało w uszach. Dopiero po chwili byłem w stanie wyodrębnić z fali uderzeniowej poszczególne jej elementy, ale skłamałbym mówiąc, że uprzyjemniło mi to odbiór muzyki Walijczyków. Na palcach jednej ręki mogłem wyliczyć riffy, które przykuły moją uwagę, a za każdym razem, kiedy wokalistka w ekspresyjny sposób wrzeszczała do mikrofonu, na mojej twarzy pojawiał się grymas. Co prawda pod samą sceną część fanów bawiła się przednio i nawet kilka circle pitów udało się zawiązać, ale większość ludzi znajdujących się dalej od „epicentrum” raczej z dezorientacją obserwowała zespół. Jeden mężczyzna stał zatykając sobie uszy palcami, a ja, niestety, nie poszedłem za jego przykładem i przez resztę wieczoru mój słuch był nieco przytępiony (a niech was, Venom Prison!).

Na szczęście drugi z zespołów, thrashowy Power Trip, spisał się o niebo lepiej.

Teksańczycy mają w Polsce sporą grupę fanów, więc nic dziwnego, że pod sceną było naprawdę gęsto. Takiej widowni mógł pozazdrościć niejeden headliner na koncertach w Progresji. Występ Power Trip mogę opisać w samych superlatywach. Nagłośnienie było świetne – idealna głośność, dzięki czemu gitary brzmiały wyraziście, perkusja była bardzo klarowna i nie zagłuszała reszty, a wokal Rileya Gale’a, występującego w czapce z daszkiem, był w stanie przebić się niezakłócony do obiorcy. Natomiast image muzyków świetnie pasował do klimatów crossoverowego zespołu z Dallas w Teksasie. Muzycznie nie było mowy o żadnej rewolucji, ale ostre thrashowe riffy zawsze potrafią rozbujać widownię. Nawet nie wiem, kiedy upłynęło dane zespołowi 45 minut i muzycy zeszli ze sceny.

Publiczność bawiła się wyśmienicie i co chwilę rozkręcała młyny i mosh pity, w których co poniektórzy prezentowali swoje umiejętności w sztukach walk. Wokalista pod koniec oznajmił, że był to jeden z ich najlepszych koncertów zagranych w Europie, co spotkało się z entuzjastyczną reakcją zebranych na sali. Zespół od jakiegoś czasu jest wymieniany jako nowe pokolenie thrash metalu, i trzeba przyznać, że nie bez powodu – zagrali solidnie i rozgrzali publiczność przed występem Trivium.

Kiedy zgaszono światła, a z głośników puszczono ‘Run to the Hills’ jako preludium koncertu, na sali wszyscy byliśmy już ściśnięci jak sardynki. Nie potrzeba było wiele czasu od rozpoczęcia koncertu, aby w Progresji zrobiło się duszno, z czym zazwyczaj wydajna wentylacja nie miała szans sobie poradzić.

Niestety pierwsze dźwięki ‘The Sin and The Sentence’ rozpoczynające show były bardzo rozmyte i miałem problemy z wyłapaniem ich, a dźwiękowcy znów niepotrzebnie podkręcił głośność, przez co powielił się problem podobny jak u Venom Prison. Techniczni po chwili skorygowali ustawienia gałek, ale mimo wszystko dźwięk pozostawiał wiele do życzenia – głównie za cichy wokal Matta, ale również słabo przebijający się bas (tylko w ‘Becoming the Dragon’ można było rozpłynąć się nad grą Paolo Gregoletto). I to by było na tyle, jeśli chodzi o minusy występu Trivium, ponieważ muzycy zafundowali tego wieczora swoim fanom nie lada ucztę.

W setliście przeważały utwory z „The Sin and the Sentence” i „In Waves”, ale nie zabrakło też kilku „staroci” (‘Ascendancy’, ‘Shattering the Skies above’ i ‘Pull Harder on the Strings of your Martyr’). Ponad 1,5-godzinna masakracja miała tylko dwa momenty wytchnienia (‘The Heart from your Hate’ i ‘Until the World Goes Cold’, w których z kolei publika zagłuszała Matta wtórując mu w śpiewaniu). Dziwić mogła obecność tylko jednego utworu z „Shoguna” (’Throes of Perdition’), ale inne pozycje tego wieczoru na pewno nie mogły zawieść fanów.

Ciekaw byłem, jak na żywo wypadną Matt Heafy i nowy członek zespołu, bębniarz Alex Bent. Ten pierwszy zmagał się z poważnymi problemami z gardłem, przez co kilka lat temu na jakiś czas musiał porzucić growl. W tym okresie poprawił znacznie czysty śpiew, a od pewnego czasu powrócił do krzyku, stosując inną, bezpieczniejszą technikę, jednakże próżno szukać u niego tej agresji wokalnej, którą epatował na pierwszych płytach Trivium. Na szczęście z pomocą przychodzi niezawodny Corey Beaulieu, z którym albo do spółki growluje, albo wzajemnie uzupełniają brutalny i czysty wokal, co na żywo brzmiało bardzo przyzwoicie. O perkusiście natomiast można powiedzieć krótko: jest bestią i wyśmienicie napędzał sekcję rytmiczną. Inni członkowie zespołu wypowiadają się o nim bardzo pozytywnie, i wygląda na to, że Trivium w końcu znalazł bębniarza na długie lata.

Matt Heafy już po kilku utworach oznajmił, że jest to prawdopodobnie najlepszy koncert na trasie i jeden z najlepszych, jaki kiedykolwiek muzycy grali, a zgromadzona publiczność postanowiła szybko wymazać słowo „prawdopodobnie” z tego stwierdzenia. Nie widziałem jeszcze, żeby przez niemal cały koncert nieustannie napędzano młyny, które swoje apogeum osiągnęły przy ‘Pull Harder on the Strings of your Martyr’ – nigdy nie byłem świadkiem tak wielkiego cirple pita „pod dachem”. Kontakt z publicznością był znakomity: frontman kapeli rzucał polskimi zwrotami na prawo i lewo, przy ‘In Waves’ cała sala przykucnęła, żeby na sygnał ze sceny wystrzelić do góry, wrzeszcząc na całe gardło tytułową frazę, a kiedy fani zaczęli skandować „TRIVIUM KURWA”, Matt i Alex Bent zaimprowizowali krótki utwór do tego. Heafy wystąpił w koszulce Behemotha i podkreślił zamiłowanie do polskiej sceny metalowej i o wpływie zespołu Nergala (z którym spotkał się przed koncertem) na brzmienie pierwszych krążków zespołu, czym zyskał jeszcze większy szacunek fanów.

View this post on Instagram

A post shared by Matthew kiichichaos Heafy (@matthewkheafy)

Kiedy w 2005 roku Trivium po raz pierwszy zawitali do Polski, ich widownią była grupka 15 osób. W tej chwili zespół wyprzedaje większość koncertów, grając codziennie przed tysiącami osób. Amerykanie są przykładem tego, że ciężką pracą i poświęceniem można wejść na szczyt, spełniając swoje marzenia z czasów, kiedy byli nastolatkami i stawiali pierwsze kroki z branży muzycznej. W tej chwili są marką, która gwarantuje jakość, i dzięki temu mogą dalej robić to, co kochają, ale na coraz większą skalę. Do zobaczenia następnym razem, Trivium!