Freezing Blood: Recenzja płyty „Baal”

Weźcie czysty, dziki wpierdol – taki, jaki można zebrać w niewłaściwej dzielnicy w niewłaściwym szaliku w razie spotkania niewłaściwych ludzi – i nadajcie mu w głowie kształt. Łapy mu dajcie wielkie, muskularne i nogi jak kolumny doryckie. Plecy jak lotniskowiec, barki wyrzeźbione. Oczy łypiące złowrogo, strzelające gniewnymi błyskawicami na prawo i lewo. I głowę łysą, tatuaże jakieś. Teraz ubierzcie swego Nowego Człowieka w czarne koszulki zespołów z kanadyjskich cmentarzy, dajcie mu maskę przeciwgazową i pas amunicyjny. Spakujcie go teraz do klonującej maszyny i zróbcie w niej cały zespół takich wściekłych bestii. Co złego może się stać?

Tłukący was teraz po mordzie eksperyment, który wyrwał się spod kontroli będzie podobny do Freezing Blood, wywodzącej się z Poznania i Płocka hordy rozdającej w ostatnich miesiącach ciężkie razy swoją epką „Baal”. Tylko „podobny”, bowiem Polacy zdołali zachować oryginalność łomocząc według sprawdzonych kanadyjskich receptur. Słychać tu Blasphemy i inne kąpiące się co drugi dzień w jeziorkach siarki kapele zza oceanu, ale całość ma takiego kopa autentyczności i tak dobrze wyczuwalną pasję do gatunku, że trudno nie walnąć w replay jeszcze raz kiedy tylko opadnie pył po ostatnim na liście 'Sheep Slaughterer – Worshiper of Goat’. Trwa ten obskurny rytuał bite 12 minut z małym hakiem wczepionym w pozerski zad, ale warto obcowanie z tym nagraniem przedłużać, choćby i w nieskończoność.

Gdybym był kozłem, natychmiast wrzuciłbym „Baala” na jakąś kozią playlistę opatrzoną hasłem „Do trykania” po czym wykorzystywałbym ją zgodnie z jej przeznaczeniem. Nie jestem jednak kozłem, zatem po prostu odpalam jeszcze raz i z entuzjazmem maniaka celebruję moment gdy moje uszy znowu rozrywają pierwsze uderzenia perkusji w 'Hail to Infernal Power’.