Varmia: Recenzja płyty „Z mar twych”

W życiu każdego redaktora przychodzi moment, w którym dostaję płytę-niespodziankę, o której nic nie wie, nie zna zespołu, jedyne z czym się będzie mierzyć to materiał. Tak jest w tym przypadku. „Z mar twych” Varmii to debiutancki album tej formacji, który wyjdzie 28 lutego. Materiał udostępniono dzięki uprzejmości Via Nocturna.

Varmia to zespół określany mianem black metalowego z elementami folku. „Z mar twych” to ich pierwsza płyta, przez Via Nocturna określona polskim debiutem 2017 roku. Odważne stwierdzenie jak na pierwszy kwartał nowego roku, więc sprawdziłem jak materiał broni się sam.

Nie wiem czy mieliście kiedyś takie wrażenie, swoistego rodzaju frustracji. Wiecie że coś ma naprawdę ogromny potencjał, ale jakby jednocześnie czegoś brakowało, nie zostało to dociągnięte do stanu w którym możesz powiedzieć „Wow, to jest naprawdę spoko”. I to nie jest kwestia uprzedzeń, jak wspomniałem, kapela jest mi całkowicie obca, nigdy nie widziałem ich na żywo ani nie słyszałem singlowych kawałków dopóki nie przebrnąłem przez cały album.

„Z mar twych” otwiera utwór 'Świt’. Piosenka pokazuje jeden z największych pozytywów tego krążka – czyste wokale. Jak dobrze zrozumiałem ten materiał, zamiarem Varmii było połączenie mistycyzmu pogańskiego folku z brutalnością black metalu. Jeśli chodzi o elementy folkowe jest naprawdę fajnie, nawet jeśli mocno trącają fascynacją muzyką z serii gier Wiedźmin. Wybija się tutaj czysty wokal, który robi super robotę na płycie. Szczerze, chciałbym usłyszeć zespół nagrywający czysto pogańsko-folkowy album, wykorzystujący w pełni potencjał ich zdolności wokalnych. To co mnie zawiodło, to elementy blackowe. Choćby przejście między 'Świt’ a 'Slava’ wydaje się być bardzo nienaturalne, nie ma żadnego elementu spajającego te utwory.

Dalej mamy różne podejścia do black metalu – od szybkiego napieprzania po niemal doomowe riffy. W kwestii technicznej nie mam nic do zarzucenia, brzmi to dobrze. To co mnie w pewnym sensie ubodło, to brak pełnej spójności. Można odnieść wrażenie, że gdyby nie wokal, mielibyśmy do czynienia z pracą kilku zespołów w postaci splitu. Na plus wychodzi ostatni utwór, ’In Tenebris’, który jest moim zdaniem najlepszym na całej płycie. Czekałem niemal 9 kawałków, ale na ostatnim mariaż słowiańskiego ducha muzyki folkowej i wściekłości blacku brzmi naprawdę wiarygodnie.

Jest to debiut, więc wiele rzeczy się wybacza. Jestem święcie przekonany, że płyta na żywo rozniesie każdy klub, bo ma energię, która na koncertach świetnie się niesie. Jest to też dobry start dla nich samych, podwaliny pod naprawdę ciekawy projekt, nawet jeśli nie jest to szczyt kreatywności w tym gatunku. Niestety, nie podzielam entuzjazmu Via Nocturna, nie widzę szans na „polski debiut roku 2017”, no chyba że cała scena blackowa popadnie w całkowitą stagnację.

Na sam koniec – wielki plus za grę słów w tytule płyty, naprawdę fajny smaczek.