Slaughter of the Souls: Recenzja płyty „MMXII”

Przeszło 10 lat temu w Sandomierzu rozpoczął się kształtować zespół Slaughter of the Souls. W jego szeregi wstąpili muzycy współpracujący wcześniej z takimi zespołami jak Corruption, Night Gallery, S.N.O.W. czy Land of Fear. W 2010 roku rozpoczęli pracę nad swoim debiutanckim longplayem, który ostatecznie światło dzienne ujrzał w roku 2012, opatrzony tytułem „MMXII”.

Muzyka prezentowana na krążku to połączenie melodyjności heavy metalu, brutalności deathu i trashowego tempa. Agresywne kompozycje grupa od czasu do czasu okrasza klimatycznymi ozdobnikami, takimi jak intro do 'The Bruges’ czy zakończenie utworu tytułowego. Rzeczą godną pochwały jest zaangażowanie, które słychać u każdego z muzyków. Linie gitar Krzysztofa Gozdyry i Ernesta Radzimowskiego są niebanalne, dopracowane i przemyślane, nie próżnuje także Krzysztof Szydło odpowiedzialny za bas, a wokale Grzegorza Wilkowskiego, będące mieszanką klasycznego growlu z odrobinę punkowym skandowaniem, bardzo dobrze pasują do takiego grania. Największe wrażenie robi jednak praca perkusji, za którą zasiada Marek Wącisz. Z wyczuciem miksuje on szybkie blasty i mniej dynamiczne momenty. Nadaje całości groove i podkreśla gitarowe riffy.

W muzyce Slaughter of the Souls, dzięki połączeniu cech charakterystycznych dla różnych podgatunków metalowego grania, każdy powinien znaleźć coś dla siebie. Fanów ekstremy przyciągnie 'The End is Near’ z klasycznym, deathmetalowym tremolo w otwierającym riffie, miłośników lżejszej strony metalu 'Undead’ ze świetnymi gitarowymi frazami, a słuchaczy agresywnego groove metalu 'Denial’. 'Slotersi’, choć odwołują się do dobrze znanych brzmień klasyków, zbierają je i łączą na swój ciekawy, oryginalny sposób.

Na plus prezentuje się także produkcja całości. Chwalona przeze mnie wcześniej sekcja rytmiczna nie miałaby takiej siły gdyby nie potężne, wyraźnie brzmienie bębnów i głośność basu. Efekty dobrane do gitar doskonale współgrają z resztą instrumentów, a wokale zyskują należytej dzikości.

Jedynym problemem tego wydawnictwa jest brak 'hitu’. Utworu na tyle chwytliwego czy charakterystycznego, żeby na koncertach zmuszał publikę do zdzierania gardeł i wywoływał największe pogo. Nie chodzi tu o jakiś zrobiony na siłę 'przebój’ z banalną melodią, ale o kompozycję na tyle wyrazistą, aby zostawała ze słuchaczem na dłużej. Jakiś wyjątkowy riff, potężny refren czy miażdżący breakdown. Całość trzyma wysoki poziom, ale jednostkowo żaden z tracków nie uderza tak mocno, aby się sprawdził jako np. singiel.

Debiut Slaughter of the Souls jest jak filmy sensacyjne z lat 80: trochę schematyczny, ale fanom takich klimatów sprawiający wielką przyjemność. Choć płycie brak jednego, wyraźnego highlighta, świetnie się sprawdza jako całość, a na żywo, mimo iż nie miałem okazji się o tym przekonać, prawdopodobnie prezentuje się jeszcze lepiej. Jest to krążek sprzed trzech lat, więc ciekawi mnie obecne brzmienie grupy. Zanim jednak je poznamy, zapraszam do przesłuchania „MMXII”.