„Do czego służy ten przycisk?”: Recenzja autobiografii Bruce’a Dickinsona

Bruce Dickinson to kolejna z wielkich legend rocka, która postanowiła podzielić się z fanami historią swojego życia. Wokalista Iron Maiden napisał autobiografię pod niecodziennym i tajemniczym tytułem „What Does This Button Do?” („Do czego służy ten przycisk?”). Aby uzyskać odpowiedź na to pytanie należy zagłębić się w jej treść, co jest rzeczą niezwykle przyjemną i wciągającą.

Słynnego wokalisty specjalnie przedstawiać nie trzeba. Dickinson stoi na czele jednej z największych grup w historii muzyki gitarowej, która po 40 latach na scenie wciąż jest na szycie i nie zamierza z niego zejść. Podstawowe informacje dobiegają więc fanów rocka bez względu na to, czy słuchają  Maidenów czy nie. Każdy, nawet najbardziej zagorzały przeciwnik stylu zespołu i tak potrafi zanucić ‘The Number of the Beast’, ‘Run to the Hills’ czy ‘The Trooper’. Kiedy jednak swoje wspomnienia postanawia przedstawić sam bohater, można być pewnym, że najwięksi fani dowiedzą się rzeczy, o których nie mieli pojęcia, a i ci niezaznajomieni z tematem nie będą mogli się oderwać.

Dickinson jest z pewnością jedną z najbardziej inteligentnych i wszechstronnie wykształconych gwiazd rocka. Chociaż za młodu do nauki się nie przykładał, to opisywane przez niego zajęcia i zainteresowania robią wrażenie – wojsko, broń, szermierka, teatr, lotnictwo i oczywiście muzyka. Tę ostatnią, która okazała się jego największą miłością i sposobem na życie poznał w czasach szkolnych. Bruce wspomina czasy słuchana pierwszych płyt Black Sabbath, Deep Purple, Jethro Tull czy The Crazy World of Arthur Brown. Po jakimś czasie zdał sobie sprawę, że sam nieźle odnajduje się w roli swoich ulubionych wokalistów, Iana Gillana i Arthura Browna, i postanowił założyć zespół. Po wyprowadzce na studia do Londynu już głównie zajmował się muzyką, wspinając się po szczeblach angielskiej sceny, aż został zauważony przez menedżera i muzyków Iron Maiden. Jak sam przyznaje, również był nimi zainteresowany i miał przeczucie, że kiedyś będzie ich wokalistą. Bruce dość ogólnie opisuje moment pozbycia się Paula Di Anno i wskoczenia na jego miejsce, ale sporo miejsca poświęca na początkowy konflikt ze Steve’em Harrisem, któremu, jako dotychczasowemu liderowi, ciężko było pogodzić się z obecnością kolejnej silnej osobowości w zespole. Po pewnym czasie muzycy wypracowali jednak kompromis i z powodzeniem wcielają go w życie do dziś.

Kolejne rozdziały autobiografii to opis niekończących się tras koncertowych i nagrywania kolejnych płyt, którym towarzyszyły oczywiście niecodzienne przygody. Bruce zdradza inspiracje niektórych utworów oraz przyznaje, że wczesne, intensywne lata oprócz sukcesów przyniosły przepuklinę kręgów szyjnych, paraliż kończyn, zapalenie krtani i bakteryjne zapalenie oskrzeli. Cena ciężkiej pracy, którą jednak fani docenili niezwykle szybko. Jeden krótki rozdział poświęcony jest nawet wizycie w Polsce. Ciekawe jest poznanie punktu widzenia osoby, która przyjeżdża do komunistycznej Polski z wolnego świata. Pomimo lekkiego szoku kulturowego Bruce bardzo miło wspomina nasz kraj i docenia naszą historię. Oprócz słynnego występu na polskim weselu i obudzeniu się w mieszkaniu gdzieś na szarym blokowisku przytacza także wizytę w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu, która wywarła na nim wielkie wrażenie i była powodem do refleksji.

Jeżeli chcecie poznać więcej szalonych historii z życia Bruce’a Dickinsona z najodleglejszych zakątków świata oraz dowiedzieć się „do czego służy ten przycisk”… koniecznie sięgnijcie do tę książkę. Zapewni Wam ona rozrywkę na kilka długich zimowych wieczorów. „Kilka”, bo lektura zdecydowanie pochłania i trzeba pilnować się, by nie skończyć jej w dwóch-trzech podejściach. Dodam jeszcze, że książka w oryginale ukazała się dosłownie parę tygodni temu, więc jest to zupełnie świeża pozycja aktualnie promowana przez Bruce’a w mediach. Gratulacje dla wydawnictwa SQN za tak szybkie wydanie i bardzo dobre tłumaczenie.