Clawfinger: Recenzja płyty „Life Will Kill You”

Metal Mind Production pokusiło się niedawno o wydanie limitowanych reedycji płyt z katalogu Nuclear Blast. Wśród wznowionych albumów znalazł się między innymi „Life Will Kill You” nieistniejącego już szwedzkiego zespołu rap metalowego Clawfinger. Wypuszczony po raz pierwszy w 2007 roku, jest ostatnim krążkiem zespołu przed jego rozpadem w 2013 roku.

Zarejestrowany materiał obejmuje 11 kompozycji. Większość z nich oparta jest na chwycie stosowanym już na poprzednich płytach muzyków, czyli opieranie utworów o ciężkie riffy, melodyjne, chwytliwe refreny oraz rapowane wstawki. Tych ostatnich jest jednak znacznie mniej w stosunku do wcześniejszych dokonań. Pojawiają się także liczne industrialne elementy, wprowadzający ciekawy klimat np. w intro do 'The Cure and the Poison’. Zaskakują też orientalnie brzmiące sitary w 'Final Stand’ czy smyczkowe wejście do singlowego 'The Price We Pay’. Są to jednak tylko ozdobniki, urozmaicające ciężkie, gitarowe kompozycje.

Bardzo ciekawie prezentuje się utwór 'Little baby’ z zaangażowanym tekstem mówiącym o pedofilii. Niepotrzebny dodatek stanowią tu tylko niezbyt udane kobiece wokalizy. Prawie cały track opiera się na elektronice, aby dopiero pod koniec eksplodować z ciężkim, agresywnym brzmieniem. Zupełne przeciwieństwo stanowi 'Prisoners’, z rewelacyjnym gitarowym riffem, którego nie powstydziłby się sam maestro Wylde i niemal skandowanym rapem Zaka Tella. Interesujący jest również utwór tytułowy, oparty na prostym, marszowym rytmie.

Niestety, po przesłuchaniu około połowy płyty, zaczyna ona nudzić. Utwory stają się mniej zróżnicowane, a kompozycje po prostu nie porywają. Budzi dopiero finałowe 'Carnivore’, jeden z mocniejzych punktów na płycie. 'It’s Your Life’ można uznać za wypełniacz, podobnie 'Falling’ czy 'None the Wiser’. Zarzuty można też mieć wobec tekstów, które, choć niosą podniosłe przesłania, popadają momentami w banał. Średnio się spisują również wokale, które, mimo balansowania na granicy rapowania i śpiewu, mają we wszystkich utworów podobny flow i charakter.

Na plus zaliczyć jednak należy produkcję płyty. Brzmienie jest klarowne, nowoczesne i głębokie. Wszystkie instrumenty wpasowują się barwą w charakter kompozycji, czy to tajemnicze akordy w ,The Cure and The Poison’ czy gitarowa ściana uderzająca nas po bębenkach usznych w outro 'Little Baby’. Elektroniczne wstawki nie są przesadzone, a spośród nich najlepiej prezentuje się 'Where can we go from here’.

https://www.youtube.com/watch?v=B1K9P_aYKqQ

Wydawnictwo kończące karierą szwedzkiego Clawfinger ma momenty gorsze i lepsze. Jest ono przyzwoite, ale nic ponad to. W gusta fanów zespołu płyta powinna trafić, jeżeli zaś ktoś nigdy nie czuł tych klimatów, „Life Will Kill You” jego zdania nie zmieni.