Leash Eye: Recenzja płyty „Blues, Brawls & Beverages”

Zapewne zdarzyło wam się obejrzeć kiedyś jakiś western, w którym samotny strzelec kopniakiem otwiera charakterystyczne drzwi wahadłowe do saloonu, a tam w oparach dymu siedzą spragnieni kowboje ze szklaneczkami whiskey w rękach, pianista przygrywa melodie do tańca na swoim instrumencie, a kobiety prezentują kuszące wdzięki.

W tym momencie przychodzi mi na myśl Clint Eastwood jako William „Bill” Munny w genialnym „Bez Przebaczenia”, kiedy po wejściu to takiego baru rzuca pamiętne hasło: Kto jest właścicielem tego sracza? Przerobiłbym jednak nieco tę scenografię i scenę. Zostawiłbym żłopiących trunki kowbojów i ponętne kobiety natomiast zamiast gościa grającego na pianinie wstawiłbym Leash Eye zasuwających kawałki z ich ostatniego albumu, a kwestia Clinta brzmiałaby: Co za zaj…y zespół gra w tym sraczu!

Wspomniałem o westernach dlatego, że muzyka Leash Eye jest na wskroś amerykańska i kojarzy mi się właśnie z takimi klimatami. Podczas słuchania nieustannie przychodzą mi na myśl: pustynia, przestrzeń, piasek, słońce i duże odległości między stanami – oraz bary, piwo i whiskey rzecz jasna. To również rewelacyjna muza drogi. Pasowałaby do podróży Cadillakiem przez juesej albo na suto zakrapianą imprezę.

„Blues, Brawls & Beverages” to wyborna mieszanka bluesa z hard rockiem idealna na koncerty. Utwory zawarte na płycie świetnie bujają, są przebojowe i brzmią soczyście. Początek otwierającego płytę ‘Bones’ pachnie Purplami, po czym rozwija się i wchodzi takie rytmiczne tempo, przy którym człowiek sam chce ruszyć swoje cztery litery i powyginać się przy tej kompozycji. ‘Lady Destiny’, ‘One Last Time’ – mój faworyt – i rozpędzony ‘Jackie Chevrolet’ są tak nośne i chwytliwe, że nadawałyby się na radiowe hity. Potrafi się zrobić też i ciężko, czego dobrym przykładem jest utrzymany w stylu Black Sabbath ‘Twardowsky, J.’. Z kolei wstęp do ‘Planet Terror’ to wycieczka w okolice muzyki country, a użycie w nim techniki slide jest wręcz kapitalne. Album zamyka bardziej spokojny i wolniejszy ‘Well Oiled Blues’, który spokojnie mógłby służyć za ścieżkę dźwiękową o później godzinie w zadymionym barze.

Każdy utwór na „Blues, Brawls & Beverages” to strzał dobrej muzyki prosto w uszy słuchacza niczym wybornego strzelca na dzikim zachodzie w swój cel. Wszystko tutaj pasuje i perfekcyjnie się ze sobą łączy. Współpraca instrumentalistów jest wręcz wzorcowa. Zdaje się, że znaleźli wspólną płaszczyznę i zmierzają w tym samym kierunku. Jest na tej płycie wszystko to, co w takiej stylistyce być powinno: rasowy wokal, znakomite riffy i solówki, pulsujący i głęboki bas, organy, bez których ciężko sobie taką muzykę wyobrazić i perkusja, która nadaje pożądanej mocy twórczości Leash Eye. Doskonałe wrażenie robią też kobiece wokale w niektórych utworach, dodając im kolorytu. A okładka? Tylko spójrzcie na to cudo. Świetna robota!

Ten album to istna rozrywka i polecam go każdemu, kto ceni sobie takie granie. Przednia zabawa gwarantowana. A jak już nabędziecie „Blues, Brawls & Beverages”, to nie zapomnijcie zabierać go na każdą możliwą imprezę. Niech się ludzie pobawią przy czymś dobrym. Ja właśnie to uczynię po raz kolejny.

www.facebook.com/leasheye