David Gilmour: Relacja z pierwszego rzędu we Wrocławiu [25.06.2016]

One of these days I’m gonna tear you into little pieces

Koncert Davida Gilmoura. Jedno z moich koncertowych marzeń zostało spełnione. Magiczny wieczór i wydarzenie, które zostawiło mnie pozbawionego słów, głosu i sił witalnych. Nie będę się silił na opisywanie technicznych aspektów występu. To możecie przeczytać w relacji Michała – tutaj. Ja opowiem Wam o tym jak wyglądało to oczami wielkiego fana, który doświadczył orgii dźwięków, świateł i emocji, prosto z pierwszego rzędu.

Wiedziałem, że to będzie TEN koncert już rok temu, gdy pojawiły się pierwsze pogłoski, że Gilmour wystąpi w Polsce. Koncerty byłego członka Pink Floyd to zawsze wydarzenie intratne i kosztowne, prawdziwy rarytas dla fanów. Byłem sceptyczny czy rzeczywiście artysta pojawi się w Polsce. Wszak ostatni raz zagrał dla nas 10 lat temu w Stoczni Gdańskiej. Okazało się, że to jednak prawda – Muzyk uświetni obchody Europejskiej Stolicy Kultury we Wrocławiu. I tak, to prawda, że był bałagan z biletami i nie wszyscy zainteresowani kupili wejściówkę. Chcę jednak zburzyć mit, że nabycie go graniczyło z cudem.  Poświęciłem dużo czasu i energii na tzw. „F5”, odświeżanie 24/h i udało się: GC EE! Moi znajomi również zakupili bilety na odpowiednie strefy. Radości nie było końca.

A great day for freedom                

Dzień koncertu obfitował w emocje już od rana. Upał, tłumne oczekiwanie przed bramkami i mecz Polska – Szwajcaria. Oglądaliśmy go w polowych warunkach: transmisja online na smartfonie + relacja pisana na jednym z portali. Nawet ochroniarze przysłuchiwali się naszym komentarzom na temat boiskowych zmagań Polaków. Gol Kuby, odpowiedź Szwajcarów, a potem dogrywka i karne. Okrzyk radości Polaków! Uffff… Przechodzimy dalej! Stojący obok mnie Anglik ze spokojem rzekł: „I knew that Poland would be the outcome”.

Po meczu tłum oczekujących podwoił się, każdy liczył, że uda się złapać barierki i stanąć w pierwszym rzędzie.

With friends surrounded the nights of wonder

Mnie się udało. Nie czatowałem co prawda od 5 rano. Ale znam osobę, która tak zrobiła. Miałem zaszczyt stać obok niej i reszty moich przyjaciół, pomimo upału i zmęczenia zaraz przy barierkach. Przed nami była już tylko scena, wśród nas: powietrze gęste od emocji.

Tradycyjnie oczekiwanie umiliły rozmowy o muzyce i następnych koncertach. Królował żart, który pozwolę sobie przytoczyć:

– Po czym poznać, że jest się na koncercie Porcupine Tree?

– Po tym, że publika klaszcze do rytmu.

Leszek Możdżer pojawił się na scenie w okolicach godziny 21. Być może to jego aparycja przywołała żart o Porcupine Tree. To był znak, że zbliża się rozpoczęcie koncertu. Wszyscy obecni na Placu Wolności wiedzieli, że będzie to magiczna noc.

The echo of a distant time

Setlista była wspaniała. David zagrał chyba wszystko, co mógł. W końcu koncert trwał 180 minut! Jasne, brakowało „Echoes”. Ten monumentalny utwór, być może najważniejszy prog-rockowy gigant, to opus magnum Floydów. I chociaż była okazja, żeby przygotować „Echoes” na trasę (Gilmour zagra w Pompejach!) to jednak przecieki z prób nie zostawiały nadziei: nie będzie „Echoes”, ale przygotowano niespodziankę – „One Of These Days”, utwór z płyty „Meddle” nigdy wcześniej nie grany przez Davida solowo. Perełeczka i bardzo miły ukłon ze strony zespołu.

Rattle that lock, lose those chains

Koncert był częścią trasy promującej ubiegłoroczny album Gilmoura – „Rattle That Lock”. Krążek bardzo udany i posiadający kilka mocnych punktów. Zdecydowanie wybija się tytułowy singiel, który zagrany jako drugi, sprawdził się znakomicie. Tysiące gardeł wyśpiewujących wers: „Rattle that lock!” zdecydowanie robiło wrażenie. Zresztą sami zapewne wiecie, jakie to uczucie, gdy wszyscy obok znają słowa piosenek i dają ponieść się chwili i zatracić na czas koncertu. My również daliśmy czadu pod barierkami. Bez chwili wytchnienia, zdzierając gardła do granic. Śpiewaliśmy razem z Davidem. I cieszyliśmy się z każdego zaskoczonego uśmiechu mówiącego: „Niesamowite! Ten utwór też znacie?!”.

Z nowej płyty zagrano osiem kompozycji. Sporo, jednakże każda z nich broniła się znakomicie. Muszę przyznać, że czasami łapałem się na „odpłynięciu”, oglądając przygotowane wizualizacje i teledyski wyświetlane na Mr. Screen’ie, ekranie będącym nierozłącznym towarzyszem koncertów jeszcze z czasów Pink Floyd.

Did they get you to trade your heroes for ghosts?

Czy koncert Davida Gilmoura może zastąpić koncert Pink Floyd? To pytanie było jednym z częstszych zadawanych sobie przez fanów twórczości zespołu z Londynu. Czy można zastąpić Rogera Watersa?

Odpowiem za siebie: Tak. Podczas „Run Like Hell”, „Money” czy też „Time” czułem ducha Floydów. Nie brakowało Watersa w „Comfortably Numb”. Wiadomo, fani niebędący na bieżąco z relacjami Gilmour-Waters mogli być zawiedzeni brakiem szlagieru „Another Brick In The Wall pt.2”. Tu mam radę: Gilmour nigdy tego nie zagra, nie zagra też nic z „Animals” i „The Final Cut”, dlatego włączcie sobie album studyjny. Albo pojedźcie na koncert Rogera Watersa. W swoim zespole to David jest panem. I doskonale układa setlisty. „High Hopes” zagrane na koniec I części koncertu to poezja. Koncertowa magia w najczystszej postaci. Już pierwsze dźwięki dzwonu wpisały się do klasyki muzyki rockowej. A możliwość usłyszenia tego na żywo… Cóż, przekracza moje granice pojmowania. Warto, naprawdę warto zobaczyć i usłyszeć na żywo.

Shine on you crazy diamond

Po raz pierwszy w Polsce wybrzmiało „Run Like Hell”, kończące II set. Przyszedł czas na bisy. I nieuchronny koniec koncertu. Ale to właśnie zakończenie było szaleństwem w najczystszej postaci.

Energia przekazane od muzyków ze sceny eksplodowała z niewyobrażalną siłą podczas „Comfortably Numb”. Wokół mnie szaleli, śpiewali i płakali już wszyscy. Gitarowe solo zmiotło z powierzchni Ziemi.

Panie i Panowie, David Gilmour. Legenda.

A distant ship’s smoke on the horizon   

Dziś, w poniedziałkowy ranek, koncert jest już tylko wspomnieniem. Wspomnieniem o tyle istotnym, gdyż dzielonym razem z fantastycznymi ludźmi i zespołem, o kunszcie przekraczającym normy dopuszczalne przez Unię Europejską (Guy Pratt, wieloletni basista Pink Floyd w post-Watersowej erze, nawiązał zresztą do Brexitu, ubierając się na bisy w koszulkę z flagą UE).

Nie wiem czy jakikolwiek koncert w tym roku będzie w stanie konkurować z 70-letnim Davidem Gilmourem, jego Fenderami i zespołem doskonałych muzyków. A gdy wspomnienie zacznie blednąć, przypomnę sobie „Comfortably Numb”, pod koniec którego zakryłem dłonią usta, gdyż nie mogłem wierzyć w to, co zdarzyło się przed chwilą.

Jak to mówią teraz młodzi (których nie brakowało podczas koncertu!) w internetach: 10/10. Zaorane.