Radiohead: Recenzja płyty „A Moon Shaped Pool”

Piątka z Oxfordu po raz kolejny wydała album w sposób, którego nikt się nie spodziewał. Ich dziewiąte dzieło ukazało się właśnie dziś bez żadnych zapowiedzi. No dobrze – były dwa znaki w postaci teledysków do „Burn the Witch” i „Daydreaming” opublikowane w ostatnim tygodniu, lecz pełnowymiarowy materiał miała ukazać się dopiero 17 czerwca.

Do płyty zatytułowanej „A Moon Shaped Pool” podchodzę z perspektywy doświadczonego przez życie fana. Radiohead zacząłem słuchać w 2002 roku, a większość ich albumów uważam za ponadczasowe, bezwzględnie skończone dzieła. Gdy w 2003 roku ukazała się długo oczekiwana przeze mnie „Hail to the Thief”, nie opuszczała ona mojego odtwarzacza przez miesiąc i była wprawiana w ruch 2-3 razy dziennie. Punktem kulminacyjnym był niezapomniany koncert w Poznaniu, pomimo moim zdaniem trochę gorszego od reszty, promowanego wtedy „In Rainbows”. Później nadszedł moment załamania, bo po paru dobrych latach wyczekiwania pojawił się wysilony i przekombinowany „The King of Limbs” z co najwyżej jedną piosenką nawiązującą do dawnej formy – „Lotus Flower”. Na kolejną odsłonę w postaci właśnie „A Moon Shaped Pool” trzeba było czekać całe 5 lat. Nowe dzieło zespołu traktuję więc jako ostateczny egzamin – czy Thom Yorke i spółka mają jeszcze coś do powiedzenia pod względem artystycznym, czy nie są już w stanie przeskoczyć przerostu formy nad treścią?

Na szczęście na „A Moon Shaped Pool” są piosenki. Owszem, zespół nie odszedł całkowicie od klimatu zaprezentowanego na poprzednim albumie – wciąż specyficznie kreuje przestrzeń, a Thom zamiast tworzyć zwarte, chwytliwe linie wokalne, których przecież był mistrzem, zawodzi jak stara baba na pogrzebie. Wprowadzona jest jednak równowaga pomiędzy dalszymi eksperymentami, a prostszą, piosenkową formą. Co niespotykane, utwory poukładane są alfabetycznie, tak więc celowo lub nie, na single wybrano dwie pierwsze kompozycje – „Burn the Witch” i „Daydreaming”. Ciekawe, czy zespół pójdzie za ciosem i będzie publikował teledyski do kolejnych kawałków, czy jest to jedynie przypadek. W każdym razie, dwa wspomniane numery są zupełnie różne – „Burn the Witch” napędzany jest orkiestrowym motywem, który jest zupełnie nowym elementem w twórczości grupy, a drugi dość rozwlekły, z leniwie snującym się fortepianem nawiązuje do najlepszych dokonań od czasu „Kid A”. Na gitarze akustycznej z kolei jest oparty „Desert Island Disk”, który jest jednym z bardziej ascetycznych utworów w ostatnich latach. Niepokojący nastrój wprowadza jednak już kolejny, narastający „Ful Stop”, który przez 6 minut przykuwa pełną uwagę. Interesująco wypada również znany z wcześniejszych koncertowych wykonań „Identikit”, w którym znalazło się nawet miejsce na kakofoniczną partię Johnny’ego Greenwooda, którymi przecież tak chętnie raczył słuchaczy chociażby w czasach „The Bends”. Instrumenty akustyczne powracają jeszcze w „The Numbers” i „Present Tense”. Na końcu albumu pojawia się natomiast chyba największa niespodzianka – „True Love Waits” – utwór znany z koncertowego albumu „I Might Be Wrong” sprzed 15 lat. Tutaj jednak w zupełnie nowej aranżacji.

Porównując chociażby te dwie wersje „True Love Waits” możemy zdać sobie sprawę, jaką ewolucję przeszła grupa i zdecydować, które wcielenie jest nam bliższe. Ja wciąż wybieram to starsze, ale trzeba uczciwie przyznać, że Radiohead wreszcie wydali dobry album. Nie jest może wybitny, ale dobry, interesujący i zdecydowanie lepszy niż poprzednik, czyli najlepszy od prawie dekady! Oby tylko kolejny pojawił się szybciej niż za 4-5 lat i przypieczętował wielkość Radiohead, bo przy takim zespole i takiej częstotliwości wydawania nowego materiału można i powinno się wymagać czegoś jeszcze większego. „A Moon Shaped Pool” to jednak dobra zaliczka na przyszłość.