Motorhead: Recenzja płyty „Clean Your Clock”

Minęło już 8 miesięcy odkąd nie ma z nami jednego z największych symboli rocka – Lemmy’ego Kilmistera. 10 czerwca ukazał się pożegnalny koncertowy album „Clean Your Clock”, który jest rejestracją jednych z ostatnich koncertów grupy Motorhead.

Motorhead swój ostatni występ dał 11 grudnia i po zakończeniu europejskiej trasy muzycy rozjechali się do domów. Plany powrotu na kontynent w 2016 roku nie doszły do skutku, bo 25 grudnia Lemmy już nie żył. Okazało się jednak, że wytwórnia zdążyła zarejestrować na żywo dwa koncerty – 20 i 21 listopada w klubie Zenith w Monachium. Najlepsze wersje kawałków z dwóch wieczorów zostały złożone w jeden koncert i wydane w formie audio oraz wideo. Opakowanie jest bardzo efektowne – w przypadku wersji winylowej i CD+DVD lub CD+BluRay oprócz książeczki bogatej w zdjęcia po otwarciu okładki rozkłada się wkładka ze zdjęciem zespołu w akcji – coś jak w książkach dla dzieci. To jednak nie wszystko – dla fanów ortodoksyjnych lub też zwyczajnie zamożnych przygotowano specjalne boxy zawierające przypinkę z logiem i maskotką grupy – Snaggletoothem – w wersji metalowej, srebrnej i złotej. Pamiątka z najcenniejszego kruszcu znajdująca się w boxie to już wydatek 700 euro… Czy warto jednak w ogóle interesować się wydawnictwem czy pozostać przy klasycznej „No Sleep 'Til Hammersmith” czy którejś z wielu poprzednich koncertówek?

O ile płyty CD (lub też winyla) da się jeszcze słuchać, to oglądanie Lemmy’ego w bardzo kiepskiej formie naprawdę boli. Człowiek, który przez dekady skutecznie opierał się efektom ubocznym używek, a nie opierał setkom kobiet na ekranie nie przypomina już mocarnego boga rocka i metalu. Widzimy natomiast starszego, wychudzonego schorowanego człowieka, który ledwie trzyma się na nogach i wydaje się, że przez pierwsze kawałki nie wie gdzie się znajduje. Taki prawdopodobny stan potwierdzają relacje kolegów z zespołu, którzy mówili że podczas ostatnich koncertów Lemmy odpoczywał w garderobie i do walki ze swoim Rickenbackerem zachęcały go dopiero okrzyki publiczności tuż przed wyjściem na scenę. Z jednej strony „Clean Your Clock” to hołd dla frontmana Motorhead, który ostatkami sił dawał z siebie wszystko dla kochających go ludzi i to pchało go do przodu, ale z drugiej strony jest to bardzo przykry obraz, na który patrzy się lekko zszokowanym.

Od strony wykonania nie ma się do czego przyczepić, choć czasem bas zmęczonego Lemmy’ego pałęta się gdzieś w tle, a jego wokal jest słaby i jeszcze bardziej mamroczący niż zwykle. Są jednak momenty, w których przesterowane cztery struny charczą aż miło – przede wszystkim w finałowym „Overkill”, a także w „Stay Clean” i „Orgasmatron”. W każdym razie słychać, że do końca dawał z siebie wszystko… Smutną przepowiednią jest „Dr. Rock”, poświęcony Philowi Taylorowi, który umarł tydzień przed koncertem. Oprócz tego setlista jest standardowa – w końcu trzon koncertów Motorhead od lat stanowią te same kawałki – wspomniane „Stay Clean”, „Over the Top”, „Metropolis”, „The Chase is Better Than the Catch”, „Ace of Spades” i finałowy „Overkill”. Z nowszych utworów zagrane zostały „When the Sky Comes Looking for You” z ostatniej płyty studyjnej „Bad Magic” oraz „Lost Woman Blues” z „Aftershock”, ale ten utrzymany w średnim tempie kawałek ma za zadanie raczej dać Lemmy’emu chwilę wytchnienia. Miłą niespodzianką jest powrót do setlisty „Whorehouse Blues” pojawiającego się na bis, który miał parę lat przerwy w swoim koncertowym wydaniu. Do łask wrócił również otwierający koncert „Bomber” z legendarnym szkieletem samolotu zwisającym ze sceny pamiętający czasy przełomu lat 70/80.

Ogólnie nie jest to zły album, a na pewno najlepszy na jaki było stać grupę i wytwórnię u schyłku życia i sił Lemmy’ego Kilmistera. Wydany jako hołd dla nieodżałowanego frontmana z jednej strony dobrze spełnia swoją rolę, ale z drugiej patrząc w jakim stanie znajduje się Lemmy ciężko będzie często wracać do tej płyty szczególnie od strony wizualnej. Poza tym wydawanie trzeciego albumu koncertowego w ciągu 5 lat (przecież nie tak dawno ukazały się bardzo obszerne dwie części „The World is Ours”) wciąż z tymi samymi, choć wiadomo że nieśmiertelnymi utworami, to trochę za wiele. O wiele bardziej wolałbym usłyszeć jakieś niepublikowane nagrania, choć tych jak wiadomo Motorhead nigdy nie nagrywał w nadmiernej ilości – raczej tyle, by starczyło na kolejny album. Podsumowując, „Clean Your Clock” to rzecz raczej dla fanów, którzy muszą mieć w kolekcji każdą płytę grupy. Pokazała to zresztą sprzedaż – album nie okazał się zbyt wielkim hitem na głównych rynkach, czyli amerykańskim i angielskim docierając tylko do 36 miejsca w Zjednoczonym Królestwie.