Lemmy: Recenzja książki + KONKURS

Przez długi czas na polskim rynku nie było książki o tak zasłużonym zespole jak Motörhead. Najpierw pojawiła się autobiografia Lemmy’ego, która choć bardzo ciekawa nie wyczerpywała tematu, a poza tym oryginalnie została wydana w 2002 r. W ostatnich latach ukazała się biografia Motörhead napisana przez Joela McIvera zbierająca jednak mieszane recenzje oraz ciekawa „Motörhead w studio” skupiająca się jak sama nazwa wskazuje na pracy grupy nad kolejnymi płytami. Teraz wreszcie przyszedł czas na kompletną biografię legendarnego frontmana, ukończoną już po jego śmierci i wydaną przez Wydawnictwo In Rock.

Książka została napisana przez znanego dziennikarza Micka Walla, który był przyjacielem Iana „Lemmy’ego” Kilmistera przez wiele lat. Na dowód rzetelności są tu przytoczone słowa Lemmy’ego: Mick Wall jest jednym z nielicznych dziennikarzy rockowych, którzy naprawdę potrafią pisać i mają jakieś pojęcie o muzyce. Mogę z nim gadać godzinami. Dzięki tym pogawędkom na 250 stronach zostało przytoczonych wiele niezwykle interesujących anegdot, które opowiada lub potwierdza sam główny bohater. Bardzo ciekawie Lemmy opowiada o swoich wczesnych latach – poznawaniu rocka i muzyki w ogóle, sięgnięciu po gitarę, wreszcie wyprowadzkę z domu i tułaczkę po Anglii. Przełom lat 50-tych i 60-tych, w których dorastał nastoletni Ian Willis (jak się wtedy nazywał) z pewnością był ciężkim okresem do życia, choć z drugiej strony był czasem ważnych zmian kulturowych. Pokolenie Lemmy’ego buntowało się przeciw powojennej rzeczywistości i najważniejszym, jeżeli chodzi o muzykę rockową.

Swój nieoceniony udział miał w tym Kilmister, dla którego po poznaniu takich artystów jak Elvis, Jerry Lee Lewis i Little Richard liczył się tylko rock n’ roll. No, nie tylko, bo przecież sex i drugs w jego wypadku nieodłącznie szły w parze i były siłą napędową do dalszego działania. Kolejne lata to The Rockin’ Vickers, noszenie gratów Hendrixa, obszernie opisana, wieloletnia i burzliwa przygoda z Hawkwind, a wreszcie coś, co miało pozostać niezmiennym fundamentem i dziełem życia Lemmy’ego, czyli Motörhead. 40 lat zespołu to pasmo wzlotów i upadków i choć grupa coraz bardziej wyrabiała sobie markę legendy, to przez wiele lat targały nią roszady personalne, które zakończyły się dopiero w połowie lat 90-tych wraz z odejściem gitarzysty Würzela. Mick Wall przytacza także wypowiedzi poprzednich członków, w tym Phila Taylora i Eddiego Clarke’a, którzy jak się okazuje nigdy nie pogodzili się z rozstaniem z zespołem.

„Wartością” tego tytułu jest także to, że został on napisany już po śmierci Lemmy’ego, co pomaga przedstawić pełny obraz jego osoby. Autor wreszcie porządkuje ostatnie lata i miesiące życia wokalisty, którego coraz częściej męczyły dolegliwości natury zdrowotnej. Wszyscy pamiętamy zresztą jak Lemmy wyglądał w ostatnich miesiącach życia i nie był to przyjemny widok. Bohatersko walczył ze swoimi słabościami i do końca, ostatkami sił wychodził na scenę, bo wiedział, że żyje dla swoich fanów i dzięki nim. Książka zatytułowana „Lemmy” to wreszcie opracowanie, na jakie wokalista zasługuje. Choć po raz pierwszy moim zarzutem jest to, że jakaś biografia jest za krótka! 250 stron, które pochłania się w dwa-trzy wieczory pozostawia trochę niedosytu, bo na pewno jest jeszcze wiele historii pozostałych jedynie pomiędzy Wallem, a Kilmisterem. Mimo to jest to oczywiście pozycja obowiązkowa dla każdego fana Motörhead i rocka w ogóle.

KONKURS:
Przy okazji recenzji mamy dla Was do zdobycia 1 egzemplarz książki „Lemmy”. Zasady są bardzo proste:
1. Polub facebookowy post i udostępnij go publicznie.
2. W komentarzu do posta nie zapomnij podzielić się swoim ulubionym numerem z całej twórczości Lemmy’ego!