rasz/karol- perkusja
grucha – bas
ostin – gitara
muzzy – wrzask

Zespół Dziady Borowe powstały w 2003 r. w wyniku porywu serca i potrzeby twórczego działania trzech panów: Adama „Muzzego” Stoczyńskiego, Krzysztofa „Szczoty” Grądzkiego oraz Andrzeja „Eiffla” Szymczaka. Ci dwaj ostatni w latach osiemdziesiątych współtworzyli punkowy zespół DDSO.

„Dziad borowy” (zwany też „leszym”), to występujący w ludowej demonologii leśny stwór napadający na zbłąkanych wędrowców. Mówiąc możliwie najogólniej, domeną dziada borowego jest możliwie najszerzej rozumiana zewnętrzność — obcy, niezbadany świat, z którego wyłania się nagle wzbudzając chaos.

Mimo niedługiego czasu, jaki minął od założenia zespołu do chwili obecnej historia grupy jest nader burzliwa i w pełni uzasadnia przybraną przez niego nazwę. Dramatycznym momentem była tragiczna śmierć Eiffla. Na szczęście zespół pozbierał się po tym dotkliwym ciosie i, po rekonstrukcji oraz zmianach w składzie, dalej funkcjonował. Do Muzzego i Szczoty dołączyli Artur „Austin” Kubiak oraz Wojtek „Amisz” Piekarniak. Po krótkim czasie doszlusował sie gitarzysta, Krzysztof „Krata” Ludwisiak. Jego udział w próbach i koncertach został przerwany. W 2006 r. został aresztowany i osadzony w areszcie śledczym. Po paru miesiącach szczęśliwie został uniewinniony i wypuszczony.

Nazwa jest również adekwatna w odniesieniu do muzyki. Mamy tu do czynienia z balansowaniem na krawędzi punka i hard core’u, choć zespół nie stroni również od chamsko wykonywanych rock’n’rolli. Wszystko to podane z charakterystyczną ekspresją głosową wokalisty, Muzzego. Styl ten świetnie pasuje do tekstów piosenek, gdzie podawane w niezawoalowany sposób wulgaryzmy mieszają się z inspiracjami dorobkiem takich postaci jak filozof Michel Foucault (utwór Nadzorować i karać) czy pisarz Wieniedikt Jerofiejew (Kroki komandora), a także z ironią, która wyczuwalna jest w każdym utworze grupy.