Nie mogę wyobrazić sobie momentu w którym powiedziałeś „Nie mogę tego dłużej robić”. Pamiętasz ten moment? Wielu ludzi uważa, że odszedłeś z powodu Echobrain.
Nigdy nie opowiedziałem tej historii. Nie jestem pewien, czy powinienem ją opowiedzieć teraz. Było wiele rzeczy przez ten czas, które odwróciły to do góry nogami. Nie sądzę, że ktoś o tym wie, ale management Metalliki był bardzo podekscytowany Echobrain (…). Czuli, że Echobrain był dobry, że wokalista był dobry. Nie miało to wpływu na Metallikę, gdyż to było zupełnie co innego, ale byłem w Metallice, która dała mi już rodowód. Powiedzieli mi to bardzo przekonująco: „To znakomita płyta. Puszczaliśmy ją w biurze. To, co słyszeliśmy, było fantastyczne. Ten dzieciak ma świetny głos, zróbmy coś z tym”.
Potem James usłyszał o tym i nie był zadowolony. On, jak sądzę, mógł to wszystko zablokować, ponieważ w jego oczach wpływało to na Metallikę, gdyż menedżerowie byli zainteresowani tym, co robiłem, a nie miało to nic wspólnego z nim. Nie wiem, co on myślał poza ochroną tego, co cenił. Jego sprawa. Chronił to, co kochał. Ściskał to jednak zbyt mocno. Sam tak powiedział. Byłem we właśnie takiej sytuacji. Ludzie, których naliczyłem przez te 15 lat, którzy pomogli w mojej karierze, pomogli Metallice, opiekowali się moimi pieniędzmi i robilli inne tego typu rzeczy, powiedzieli mi: „Twój nowy projekt jest fantastyczny. Chcielibyśmy ci pomóc”. James usłyszał o tym. Menedżer wezwał mnie kilka dni później i powiedział: „Sorry, nie będziemy mogli pomóc ci z Echobrainem”.
Pomyślałem, że wyłożę własne pieniądze, będę pracować ciężko na nagranie, świetne nagranie. Diament, jak nazwał to Kirk Hammet. Jego żona puszczała to w samochodzie, paląc papierosa. Właściwie to dziewczyna Larsa (przedostatnia) bardzo lubiła Echobrain. Wiem o tym. Byłem bardzo zmieszany pomiędzy tymi dwoma rzeczami. Byłem poświęcony Metallice i ona była na pierwszym miejscu. Wszystko inne było na drugim. Wiele poświęceń, ale nie mówię, że nie było warto, że wszystko złe. Dużo włożyłem pracy, grałem koncerty, jakby miały być ostatnimi.To co zrobił James po tych wszystkich latach i rzeczach przez które wspólnie przeszliśmy zabolało. Nie traktował mnie na równi.
Robiliśmy Making of Black Album, 27 września 2000 r. Pojechaliśmy do studia, gdzie nagrywaliśmy ten album, by o nim romawiać. Miałem ze sobą kopię Echobrain. Ludzie zatrzymywali się i mówili „daj mi jedną”. To było fantastyczne. Jamesowi się to nie podobało. Lataliśmy od ekranu do ekranu komenderowani przez reżysera. Zapytał się mnie (James), co mam zamiar zrobić z tą muzyką. Mówię mu, że chcę ponagrywać, zagrać kilka koncertów o ile to nie będzie to kolidowało z grą w Mece. A więc zamierzasz sprzedawać t-shirty itp.? Prawdopodobnie tak. Powiedział, że nie jest mu z tym dobrze. W sumie nie pamiętam dokładnie co wtedy powiedział, bo łeb mi zaczął napierdalać i poczułem się jak gówniarz słuchający reprymend. Na dodatek jest odemnie młodszy. Trzeba podjąć pewne kroki, powiedział patrząc prosto w oczy. Nigdy wcześniej o tym nie mówiłem. Trzeba być z tym ostrożnym. Tak to się zaczęło. Obaj basiści odeszli tego samego dnia (27 września zmarł Cliff).
Mindfuck. Jako outsider po Echobrain poszedłeś grać z Ozzym. Z deszczu pod rynnę z perspektywy outsidera. Czy było dziwnie być częścią zespołu Ozziego?
Pomiędzy styczniem 2001, kiedy zwołałem spotkanie i powiedziałem zespołowi, że odchodzę wszyscy już o tym wiedzieli. Kirkowi powiedziałem to w nocy, podczas której rozmawialiśmy wracając samolotem do domu. Piliśmy piwo i powiedziałem mu to.
Uwierzył?
Powiedział, bym to jeszcze przemyślał. Larsowi powiedziałem tydzień albo dwa tygodnie później, gdy był u mnie w Chophouse. Nie było to częste. Powiedziałem, że odchodzę, bo nie mogę wytrzymać tego co się wokół dzieje, że nie jestem doceniany itp. Wiedzieli, że to nadchodzi już od 3 miesięcy, więc musieli mieć jakiś plan awaryjny. Ja też miałem nadzieję, że to przemyślą i powiedzą „chodźmy porozmawiać z naszym kumplem, może być trochę chory”. Po to właśnie zwołałem spotkanie. Nie chciałem tym zrujnować nikomu świąt.
Mój ojciec powiedział mi, że wszystkie ważne decyzje jak kupno domu, ożenek dokładnie przemyślał przez 3 miesiące, a dopiero potem podjął dezycję. Upewnij się, że postępujesz dobrze. A więc myślałem o tym 3 miesiące. Byłem pewny Echobrain, a cała sprawa z Metaliką była gorzka do przełknięcia, więc 8 stycznia albo 10 zwołałem spotkanie w Four Seasons. Wszedłem do pomieszczenia. Kirk już tam był i koleś którego nie znałem. Był łysy w czarnych okularach i swetrze. Przepraszam kim pan jest? Jestem Phil Towle (terapeuta z Some Kind Of Monster).
Poznałeś tego gościa?
Pozwól mi dokończyć.
Przepraszam…
Nazywam się Phil Towle i management wynajął mnie bym z wami porozmawiał. Zapytałem się o jego status, tytuł. Jak się okazało pomaga profesjonalnym sportowym zespołom, dużym organizacjom, by przeszły trudności i dalej pracowały… Miło cię poznać, nie znasz mnie, nie znasz naszego zespołu, nie przeszedłeś przez to co my. Cieszę się, że Cię przysłali, ale wypierdalaj. Od tak. Nie poprosiłem grzecznie, nie byłem w humorze na nic innego jak danie upustu emocjom. Po tym planowałem płakać przez najbliższe 3 tygodnie. Byłem na skraju wybuchu, rezygnując z marzenia, po prostu je wyrzucając.Ten jajogłowy nie miał pojęcia o niczym, jak mam na drugie imię, gdzie się urodziłem, albo przez co z zespołem przeszliśmy, zarabiając kupę kasy, grając i będąc sobą… Więc wyszedł z pokoju i przystawił ucho. Weszli chłopaki. Czułem się z tym źle…
Chciałem wziąć rok wolnego. To był okres, kiedy James przegapił pierwsze urodziny swojego pierwszego syna… Były różne rzeczy. Ludzie rozwodzili się po raz pierwszy, mieli swoje pierwsze dzieci. Jechaliśmy rozpędzoną lokomotywą przez 15 cholernych lat w górę, nie tak, ani tak , tylko w górę. Nic nie było ważniejsze od zespołu. Nawet sprawy „last minute”. Spotkania z rodzinami planowano miesiące przed i nagle pojawia się sytuacja taka sytuacja. „O musicie jechać nagrać wideo do VH1”… Wyjeżdżasz na 6 godzin, grasz 5 minut, z czego tylko 2 minuty trafiają na ekrany. Ty dla tych 2 minut przegapiasz spotkanie rodzinne. I znów mówię, że nie jest to narzekanie, tylko stwierdzenie faktów.
Wszystkie ważne rzeczy, które się działy np. poparzony James, połamane ręce, urazy szyi i ramion, alkoholizm, uzależnienie od prochów, to wszystko wliczone było w program i szło do 10 stycznia 2001.Zarabialiśmy wtedy miliony dla siebie, a oni (management) zarabiali miliony na naszej ciężkiej pracy. Ci ludzie powinni podejść się zapytać, jak się czujesz, jak twoje zdrowie, jak twoja rodzina, jak twoje uzależnienie od prochów, jak twoja szyja, czy wszystko w porządku. Może powinniśmy zrobić kilkumiesięczną przerwę, ogarnąć co trzeba i wrócić, by skopać ponownie dupska. Nikt tego jednak nie zrobił. Nie sprawdzali samopoczucia ludzi, którzy zarabiają na nich. Mówili tylko „jedziemy, jedziemy, jedziemy”. Totalna ignorancja. Zależało im tylko na forsie.
Leżałem połamany na podłodze godzinę przed spotkaniem, po prostu zniszczony. Wchodzą z managementu godzinę po rozmowie. „Jak leci?” pytają i widzą jak leżę na podłodze. Lars też płakał. Wszyscy z zespołu byli rozjebani. „O widzę, że go nie przekonaliście, więc tutaj mamy…” po czym wyciąga i rozdaje papiery, jak na każdym spotkaniu przedtem… „A więc mamy MTV ósmego o trzeciej, a potem nagrody Grammy… Wszyscy się gapią i Lars się pyta „Czy ty słyszałeś co on przed chwilą powiedział?”. Yeah that’s fine. I nadal rzuca papierkami, jakby to było nic. Moja szyja była zjebana. Potrzebowałem czasu. Wszyscy byli „popsuci”. Musiałem udać się do lekarza. Już przed operacjami byłem uzależniony od środków przeciwbólowych, potrzebowałem pomocy. Wszyscy potrzebowaliśmy pomocy.
James był bardzo pijany. Zawsze rano miał pochowane duże browary. Nikt z nas nie był w dobrym stanie, a było też wiele sekretów, z którymi się borykaliśmy. Bardziej trzeba się było zająć sobą, biorąc pod uwagę ilość pieniędzy jaką generowała nasza czwórka. To się powinno wtedy stać. Tydzień później mieliśmy się spotkać w tym samym pokoju i sprawdzić czy coś uda się rozwiązać. Wróciłem tydzień później z gotowym oświadczeniem prasowym. ” Naprawdę to robisz?” Nikt do mnie przez ten tydzień nie zadzwonił, nikt nie zaprosił na obiad, na rozmowę.
Muszę się zapytać, gdzie byłeś, kiedy zobaczyłeś Some Kind Of Monster i co o nim sądzisz?
Moja obecna żona, a wtedy dziewczyna była ze mną na farmie w Montanie. Jechaliśmy 70 mil na godzinę autostradą i jak wróciliśmy usłyszeliśmy, że wyszedł film. Poszliśmy do lokalnego odnowionego, starego, szkolnego kina i wyświetlali film, bo to byli dla nich lokalni bohaterowie. Byłem ja z dziewczyną oraz trojką dzieciaków cztery rzędy dalej. Siedzę i mówię, że będzie to mały prywatny seans. Zapaliłem i patrzę. Naprawdę, to Wy? Od tego czasu zdążyłem się zdystansować i zobaczyć film jako outsider, coś jak fan…
Niedobrze, były tam fragmenty, które powinny zostać prywatne. Myślałem, że ujawniają zbyt dużo. Są ludzie do których dokopujesz się psychologicznie, jeśli chcesz przeprowadzić ich analizę. Niektórych nie powinno się traktować w tej sposób. Czarne robaki wewnątrz nie powinny być wystawione na światło dzienne. Muszą tam zostać. Jeśli znasz kogoś tak głębokiego, jak Hetfield, nie otwierasz go, bo to niebezpieczne. Człowiek nie ma odpowiednich narzędzi, by to robić. W takiej sytuacji otwierają coś czego nie powinni.
Jestem zainteresowany co twórcy będą mieli do powiedzenia 10 lat później, jak spojrzą na to obiektywniej. Wracając do nas w kinie oglądających film, kiedy weszła moja część byłem dumny. Było to prawdziwe. Powiedziałem co powiedziałem. Była to prawda i wyszedłem z tego zwycięsko, bo zawsze jestem szczery.
30 rocznica powstania Metalliki. Grałeś z nimi jako ktoś zupełnie inny, jako ktoś z innego świata…
30 rocznica to był magiczny okres, tydzień i nie mogłem przewidzieć jak to się zakończy i jaki będzie miało wpływ. Nowi ludzie byli szczęśliwi mogąc mnie zobaczyć i odwrotnie. Nie miałem pojęcia jak gorące będzie powitanie. Ludzie byli szczęśliwi i otwarci. Było słychać jakieś 20 – 30 języków, a więc obecny był cały świat. Wszedłem skromnie, z opuszczoną głową tylnym wejściem. Byłem z dziewczyną i przyjacielem. To było stare kino z balkonami i sekcją VIP.
Zobaczyłem Raya Burtona, który pokazywał bym podszedł. Ściskam go, a dzieciak z dołu widząc mnie, jak go ściskam krzyczy „Jason” i wszyscy obracają się od sceny, patrzą i skandują moje imię. A ja co? Odsunąłem się, by nie odciągać ludzi od sceny. Ray wręcz przeciwnie. Chciał bym im pomachał. Zrobiłem to, a oni wrzeszczeli. Jeszcze nawet nie grałem tylko stałem .
Byłem podekscytowany. Traktowałem to jak cały gig Mety, nawet grając te 3-4 utwory. Wszedłem na backstage, ustawiłem swoje rzeczy, zrobiłem rozgrzewkę, zmotywowałem się i przesłuchałem swoje utwory. Przygotowywałem się, by wyjść i skopać dupska. Dzieciaki oszalały. Podszedłem do Larsa. Zapytał jakie utwory chcę grać. Odpowiedziałem, że najszybsze. Dwa najszybsze z każdego albumu daje czternaście. Damage Inc., Fight Fire With Fire, wszystkie te kawałki chciałem zagrać. Zobaczyłem, że ktoś też gra Motorbreath. Grając zdałem sobie sprawę, że powinienem to robić. Półtora roku później światowa trasa, wychodzi longplay.
Tego się spodziewałem po EP. To ściana riffu. Czy tego samego możemy spodziewać po LP?
EP jest wyznacznikiem tego co ma wyjść i taki był zamiar. Soldierhead i KotU ukażą się na LP. Skyscraper będzie tylko na EP. Minialbum pokazuje co nastąpi, tak samo jak koncerty. Odbiór ludzi był bardzo dobry. Biorąc pod uwagę przyjęcie utworów, których publika wcześniej nie słyszała, myślę, że spisujemy się nieźle.
Są też nowe wyzwania. Śpiewanie, bycie frontmanem, moje imię, moje utwory, mój głos, moje słowa. Grałem poza Metallicą i nagrywałem więcej niż w Metallice, ale… Po Echobrain, we wrześniu 2002 wróciłem do Voivod, nagrywając z nimi trzy albumy w latach 2003-2008. Potem nagrania m.in. z Tiną Turner, z wieloma ludźmi. Niektórym powiedziałem tak, niektórym nie.
httpvh://www.youtube.com/watch?v=GFiTkWPZ8xU
