Adrian Belew (King Crimson) wspomina niesamowite przygody z Davidem Bowie

Adrian Belew, który przez prawie 30 lat tworzył z Robertem Frippem i innymi, zmieniającymi się muzykami progrockową legendę King Crimson, zaczynał swoją karierę w latach 70-tych u boku Franka Zappy. Tam wypatrzył go sam David Bowie, który zaprosił muzyka na trasę promującą album „Heroes”, na którym oryginalnie zagrał… przyszły kolega Belewa z zespołu, czyli Robert Fripp właśnie.

Teraz, po śmierci Bowiego, Belew na swoim profilu facebook podzielił się wspomnieniami dotyczącymi początków ich współpracy. Tłumaczenie tej niezwykłej i zabawnej historii możecie przeczytać poniżej.

Przypomnijmy, że Adrian Belew już w przyszłym miesiącu, a dokładniej 20 i 21 lutego 2016 r. wystąpi w Polsce. Muzyk, wraz ze swoim Power Trio zagra najpierw w Sali Koncertowej Radia Wrocław, a dzień później w warszawskiej Progresji.

W 1978 odbyłem swoją pierwszą trasę po Europie jako „wyczynowy” gitarzysta i wokalista w zespole Franka Zappy. Gdy graliśmy w Kolonii w Niemczech, według mojej wiedzy wśród publiczności był Brian Eno. Brian wiedział, że David Bowie szuka nowego gitarzysty na swoją trasę koncertową. Zadzwonił do Davida po koncercie i powiedział, że powinien zobaczyć gitarzystę Franka Zappy.

Następnego wieczoru występowaliśmy w Berlinie. Był taki fragment koncertu, w którym Frank grał długie gitarowe solo i większość zespołu, w tym ja, schodziliśmy ze sceny na parę minut. Gdy szedłem wgłąb sceny spojrzałem ponad konsoletę mikserską i zobaczyłem Davida Bowie i Iggy’ego Popa.
Wow! Nie mogłem w to uwierzyć!

Podszedłem do Davida Bowie, uścisnąłem mu rękę i powiedziałem „Kocham to, co zrobiłeś, dzięki za całą muzykę.” On odpowiedział „Fajnie, chciałbyś być w moim zespole?” Odwróciłem się w stronę Franka i powiedziałem „Gram teraz z tamtym kolesiem.” David się zaśmiał i powiedział „Tak, wiem, ale gdy skończy się trasa Franka, moja zaczyna się 2 tygodnie później. Porozmawiamy o tym przy obiedzie?”

David powiedział, że zobaczymy się w naszym hotelu i kiedy do niego wróciłem, David Bowie i jego asystentka Coco Schwab siedzieli na kanapie w lobby. Gdy przechodziłem obok, szepnęli do mnie „Wejdź do windy, jedź do swojego pokoju, wróć za parę minut i spotkamy się na zewnątrz. Czeka tam na nas samochód.”
To było jak ze szpiegowskiego filmu.

Gdy zszedłem na dół i wyszedłem na zewnątrz czekała tam czarna limuzyna. Kierowca otworzył okno i wsiałem do tyłu z Davidem i Coco. David od razu zaczął opowiadać o swoich planach na nadchodzącą trasę, jakie zagra piosenki, jak będzie wyglądać scena i tak dalej, i o tym, jak bardzo kocha moją grę na gitarze! To było takie ekscytujące! Powiedział, że zabierają mnie do jednej z jego ulubionych restauracji w Berlinie.

Ile jest restauracji w Berlinie? 25 000?

Dojechaliśmy do restauracji, weszliśmy przez frontowe drzwi i nikt inny, jak Frank Zappa i reszta zespołu siedzą przy pierwszym stoliku! Tak więc trójka z nas usiadła razem z Frankiem i zespołem. David, próbując być serdecznym, wskazał na mnie i powiedział „Masz niezłego gitarzystę Frank.”
A Frank na to „Pieprz się kapitanie Tom.”
(Frank zdegradował Davida z Majora Toma do Kapitana Toma.)
David upierał się „Och, przestań Frank, przecież możemy załatwić to po dżentelmeńsku?”
Frank odpowiedział „Pieprz się kapitanie Tom.”
W tym momencie byłem sparaliżowany. David powiedział „Więc naprawdę nie masz nic do powiedzenia?” Frank odpowiedział „Pieprz się kapitanie Tom.”

David, Coco i ja podnieśliśmy się i wyszliśmy. Wsiadając do limuzyny David powiedział swoim cudownie brytyjskim sposobem „Myślę, że poszło całkiem nieźle!”

To był luty w Europie, więc było lodowato na zewnątrz, ale dla mnie było jeszcze bardziej mroźnie wewnątrz. Kiedy jesteś w trasie, tym bardziej z zatrudnionym zespołem profesjonalnych muzyków, musisz się z kimś bardziej zaprzyjaźnić; z tą jedną osobą, z którą spędzasz najwięcej czasu. Frank był tą osobą. Często siadałem obok niego, gdy podróżowaliśmy samolotami i autobusami, towarzyszyłem mu przy śniadaniu itd. Zostawałem w mieszkaniu Franka przez wiele weekendów podczas naszych 3-miesięcznych prób i czułem, że była to przyjaźń ponad sytuacją pracodawca/pracownik.

Oczywiście teraz miał prawo się ode mnie dystansować. Wyrwał mnie z nicości, nauczył tak wielu rzeczy i rzucił na mnie jasne światło. Frank był moim mentorem i nigdy nie był dupkiem! Był szczodry, niesamowicie zabawny, błyskotliwy i pomocny. Geniusz. To był najlepszy czas mojego życia. To nigdy nie było moim planem, by wyrwać się spod opieki Franka na zawsze.

Mieliśmy jeszcze 2 tygodnie trasy. Frank poinformował mnie już o swoich intencjach, gdy skończy się trasa. Powiedział, że wypożyczy wielką maszynę do edycji filmów i spędzi 3-4 miesiące na montowaniu naszego koncertu w film „Baby Snakes”. Wyjaśnił, że dostanę zaliczkę, czyli dostanę pieniądze za nic, tylko czekanie na kolejny projekt Franka. Odebrałem telefon od mojego menedżera. Teraz to było oficjalne: Zaoferowano mi 4-miesięczną trasę z Davidem Bowie. (Tak naprawdę trwała dłużej niż rok).

Później tego dnia zmierzaliśmy autobusem na lotnisko. Postanowiłem przełamać lody. Podszedłem do ostatniego rzędu, gdzie siedział Frank. Powiedziałem mu o ofercie Davida. Przypomniałem mu o planach montażu jego filmu i o zaliczce i zapytałem, czy to nie byłoby bardziej sensowne, gdybym dołączył zamiast tego do Davida na 4 miesiące. Powiedziałem, że później chętnie wrócę. Frank wyciągnął się i uścisnęliśmy sobie ręce.

Tego popołudnia, 26 lutego, graliśmy koncert w Brukseli. Jedną z piosenek, które graliśmy była „Yo Mama” Franka. Ale tym razem Frank zamienił słowa na „Your David”. I zaśpiewał tak:

„Może powinieneś zostać ze swoim Davidem,
Zrobi ci pranie i ugotuje,
Może powinieneś zostać ze swoim Davidem,
Jest naprawdę głupi i brzydki też”.

Dwa dni później trasa zakończyła się w Londynie w Hammersmith Odeon. Na scenie miał miejsce pewien incydent, który rozzłościł Franka. Na szczęście nie miałem z nim nic wspólnego. Frank zakończył koncert wcześniej i zszedł ze sceny. Następnego dnia większość zespołu wróciła z powrotem do Los Angeles, gdzie mieszkali. Później powiedziano mi, że Frank zwolnił zespół podczas tego lotu.

Ja wsiadłem do samolotu do Dallas, by spędzić 2 tygodnie na próbach z Davidem Bowie.