Marduk: Relacja z koncertu w warszawskiej Progresji [21.05.2016]

Jako że jestem osobą lubiącą stać z przodu by w pełni podziwiać sztukę na jaką się wybieram, przed Progresją byłam już przed 18:00. Przed klubem co i rusz pojawiali się ludzie z ekip technicznych i sami muzycy, lecz uczestników gigu długo nie było widać. Zwykle na tego typu koncertach, ludzie już powoli kręcą się przed wejściem, jednak tym razem było inaczej. Dopiero koło godziny 19:00, na sali pojawili się pierwsi fani, choć swoją liczebnością nie grzeszyli.

View this post on Instagram

A post shared by Official Marduk (@mardukofficial)

Na scenie pojawił się Bio – Cancer. Nie ukrywam, że bardzo czekałam by zobaczyć kapelę na żywo, niestety lekko się rozczarowałam. Choć muzycznie było niemalże idealnie, to wokal tym razem nie urzekł mnie swoją szybkością i decybelami. Muszę jednak przyznać, ze Grecy konkretnie dokładali do pieca, a tempo w jakim grali było niesamowite, dziwi więc, że publiczność (z małymi wyjątkami oczywiście) nie dała porwać się muzycznej ekstremie. Bio – Cancer do tej pory może szczycić się dwoma, całkiem niezłymi albumami, więc setlista jaką nas uraczyli trwała zaledwie pół godziny. Choć czasu mieli niewiele, świetnie wykorzystali czas i pokazali na co ich stać.

Tłum nieco wezbrał, gdy na scenie pojawił się Origin. Jayson Keyser, jak na charyzmatycznego przywódcę przystało, zachęcał wszystkich do aktywnego udziału w koncercie, robiąc młyn czy ścianę śmierci, podczas której wystąpił wyraźny podział na ‘’death metal people’’ i ‘’black metal people’’. Chwilę później zawirował circle pit i tak zostało już do końca. Publiczność mocno dostała po dupskach. Nie ma się co oszukiwać – dawno nie widziałam wokalisty, biegającego po scenie jak porażony prądem, sprawiając przy tym wrażenie, jak gdyby w ogóle się nie męczył. 45-minutowy set przeważały kawałki z dwóch ostatnich płyt (,,Entity”, ,,Omnipresents”), ale i na sentymenty znalazł się czas, gdy rozpieszczały nas utwory z „Antithesis” wydanego w 2008 r.

Czym bliżej headlinera, tym bardziej dało się wyczuć coraz gęstsze powietrze wśród publiki, wyraźnie już podzielonej. I choć doszło do kilku awantur, to każdy z niecierpliwością czekał na kolejną porcję muzyki. Tuż przed dziewiątą, na deski wkroczył Immolation. Pod sceną pojawiło się więcej osób, a zespół zarażał wszystkich swoją energicznością i charyzmą. Gitarzysta grał jak zahipnotyzowany, a wokalista przez niemal godzinę zamiatał scenę swoimi włosami. Mimo, że zespół ostatni album nagrał 3 lata temu, to set był imponujący i przekrojowy, bowiem zawierał utwory ze wszystkich 9 krążków.

Czas nieubłaganie mija. Tłok robi się jeszcze większy, a powietrze staje się cięższe niż do tej pory. Dochodzi godzina 22:00. Publiczność krzyczy, kręcą się techniczni, światła przygasają, scenę spowija gęsty dym. Z tyłu słychać standardowe ‘’napierdalać!’’, w nadziei, że koncert niebawem się rozpocznie. Chwila oczekiwania, mała obsuwa czasowa, ale oto i są. Szwedzi wkraczają na scenę i wybrzmiewa mocarny ‘Frontschwein’. Niespełna rok temu na deskach Progresji po raz pierwszy zabrzmiał ten utwór wraz z albumem, który to dopiero ukazał się światu. Nie zabrakło też starych klasyków jak ‘Of Hell’s Fire’ czy ‘Still Fucking Dead’. Mortus poradził sobie bezbłędnie. Wokal brzmiał niesamowicie, a kontaktu z publicznością może mu pozazdrościć nie jeden frontman. Set dobiegał końca. Słychać było w tłumie ‘Warschau, Warschau’, bo jak to, być w Warszawie i nie zagrać ‘Warschau’? Pierwszy bis. ‘Fistfucking God’s Planet’, wciąż czuć niedosyt. Ludzie skandują, biją brawo. Po raz kolejny muzycy pojawiają się na scenie i wybrzmiewa tak długo wyczekiwane ‘Warschau’. Młyn pod sceną i machające głowy tylko utwierdzały w przekonaniu, że było to dobre show.

Koncert uważam zdecydowanie za udany. To jeden z tych, na którego ponowne pójście namawiać mnie nie trzeba.  Atmosfera momentami była nieco napięta, ale nagłośnienie, reakcje ludzi i w końcu sam zespół pokazał, że warto było zostać lekko poturbowanym i z pamiątkowymi siniakami. Marduk jest ikoną black metalu i co do tego nie ma wątpliwości. Ktoś powie, że nudne, monotonne, na bazie jednego riffu ale to właśnie to stanowi sukces zespołu. Choć brzmienie przez lata ewoluowało, to słychać w tym wszystkim charakterystyczne partie. Niewiele zespołów metalowych dorasta do poziomu Szwedów, szczególnie na żywo, a tutaj prezentują się najlepiej.