Tom Jones: Recenzja autobiografii „Na szczyt i z powrotem”

Tom Jones to jedna z legendarnych postaci muzyki rozrywkowej. Jest uznawany za jednego z najlepszych wokalistów w historii, a jego kariera trwa już ponad 50 lat. Jego życie to gotowy scenariusz na film i prawdziwy „American dream”. Ale choć kojarzony jest od dawna z USA, tak naprawdę pochodzi z małego, górniczego miasteczka na południu Walii. W Polsce niedawno ukazało się tłumaczenie bestsellerowej autobiografii „Na szczyt i z powrotem”, w której zgodnie z tytułem Tom Jones zdradza nie tylko tajemnice swojego sukcesu, ale także bez ogródek wspomina dni, kiedy jego kariera znajdowała się w ślepym zaułku.

W Polsce wokalista rozpoznawalny jest głównie dzięki hitowi sprzed prawie dwóch dekad „Sex Bomb”, który kojarzy prawie każdy, kto chociażby słucha od czasu do czasu radia. Trudno się dziwić, bo Jones w naszym kraju wystąpił jedynie dwa razy, w tym jego koncert w Sali Kongresowej w 2014 roku zakończył się skandalem w związku z problemami z zasilaniem. W rodzimej Wielkiej Brytanii i Stanach jest natomiast gwiazdą od połowy lat 60-tych, gdy wydany został utwór „It’s Not Usual”. Tom miał wtedy 25 lat i jeszcze parę lat wcześniej w ogóle nie myślał o śpiewaniu.

Wydawało się, że w życiu młodego Toma Woodwarda, bo tak naprawdę nazywa się Jones, wszystko jest już ułożone. Bardzo wcześnie założył rodzinę, bo już w wieku 16 lat dowiedział się, że zostanie ojcem, dlatego czym prędzej wziął ślub ze swoją szkolną miłością. Byli ze sobą aż do zeszłego roku, kiedy żona Linda zmarła na raka. Wspominając o szkole – również wtedy zakończył edukację, by rozpocząć pracę w fabryce, aby utrzymać rodzinę. Nigdy zresztą nauka nie była dla niego najważniejsza – przychodziła mu ciężko z powodu dysleksji, która wtedy była jeszcze niezdiagnozowana jako zaburzenie, a dzieci nią dotknięte uznawano krótko mówiąc za nieuków. Podobne problemy przechodził inny legendarny wokalista – Ozzy Osbourne. Dodatkowo Tom na dwa lata musiał zrezygnować z nauki, ponieważ nabawił się gruźlicy i ten czas spędził w izolacji w domu. Jak widać okoliczności w jego życiu nigdy nie sprzyjały karierze naukowej, dlatego czym prędzej dał sobie z nią spokój. Mając kilkanaście lat, braki w wykształceniu, żonę i dziecko na głowie oraz pracę na pełny etat w fabryce ciężko widzieć świat w kolorowych barwach, jednak chłopak miał jeszcze coś – wielki talent, który został odkryty dzięki wielkim marzeniom. Jones zainteresował się rock and rollem właśnie podczas domowej izolacji, spędzając długie godziny na oglądaniu telewizji. To ta muzyka podczas szarych dni w pracy dodawała mu sił, a gdy po pracy szedł z kolegami na piwo, próbował swoich możliwości wokalnych podczas rozmaitych jam session. W końcu w wieku 23 lat został przyjęty jako zastępstwo do zespołu grającego po angielskich knajpach. W tym czasie odkrył, że na scenie czuje się doskonale, a jego głos wzbudzał zachwyt.

Widząc swoją szansę na lepsze życie w muzyce, postawił wszystko na jedną kartę i wyjechał w trasę koncertową, a wkrótce przeprowadził się z zespołem do Londynu. Te długie miesiące rozłąki ze swoją żoną oraz małym dzieckiem wspomina jako niezwykle ciężkie, lecz dzięki uporowi i wierze w siebie wreszcie udało mu się „wyrwać” kompozytorom utwór „It’s Not Usual” przeznaczony dla Sandie Shaw, która odrzuciła utwór. Okazał się on wielkim przebojem, czyniąc Jonesa gwiazdą i otwierając drzwi do wielkiej kariery w Stanach Zjednoczonych. W ciągu paru lat wokalista osiągnął wszystko – popularność, duże pieniądze, hity oraz zainteresowanie kobiet. Sam przyznaje, że u szczytu popularności miał ich rocznie około 250, pomimo posiadania przez całe życie jednej żony. Na przełomie lat 60-tych i 70-tych Jones był także gospodarzem programu telewizyjnego firmowanego swoim nazwiskiem, do którego zapraszał inne gwiazdy muzyki, śpiewając z nimi w duetach. Przez show „This is Tom Jones” przewinęła się większość wielkich gwiazd rock and rolla i soulu z Little Richardem, Jerry Lee Lewisem, Arethą Franklin, Stevie Wonderem i Janis Joplin na czele. Oprócz tego Tom śpiewał przy innych okazjach m.in. z Elvisem i Johnem Lennonem.

Kiedy już spełni się wszystkie młodzieńcze marzenia, ciężko zachować taki sam entuzjazm i w drugiej połowie lat 70-tych kariera Jonesa zaczęła podupadać. Występował głównie w salach bankietowych pozostając odchodzącym do lamusa reliktem mijającej dekady, a w latach 80-tych zabrał się za granie country. Zyskując status dinozaura, jego kariera została dość niespodziewanie reaktywowana w 1999 roku albumem „Reload”, wypełnionym kolaboracjami z artystami będącymi na topie. Połączenie wyjątkowego głosu i przekonanie się do nowoczesnego popu było strzałem w dziesiątkę. Hitem został przede wszystkim „Sex Bomb”, a także „Burning Down the House” nagrane z The Cardigans oraz „Mama Told Me Not to Come” ze Stereophonics. Od tego czasu Jones odzyskał należne mu uznanie i utrzymuje je od prawie 20 lat.

W 2014 roku Tom Jones obchodził 50-lecie kariery, odbył światowe tournee zahaczając także o Polskę, a w 2015 roku wydał płytę „Long Lost Suitcase” oraz tę niezwykle interesującą autobiografię. Dobrze, że u nas ukazała się ona dość szybko, dlatego miłośnicy talentu Toma mogą właściwie na bieżąco z wydarzeniami jego życia. Niestety, w zeszłym roku zmarła jego żona Linda, czego oczywiście już w książce nie zdążył opisać. Ta tragedia jednak jeszcze bardziej zmobilizowała go do kontynuowania swojej błyskotliwej kariery i mimo 77 lat nie zamierza zwalniać tempa. Obecnie oprócz koncertowania jest także jurorem w talent show „The Voice”, gdzie nie zważając na swój wiek, bez kompleksów występuje w duetach z kilkadziesiąt lat młodszymi uczestnikami. Pomimo fascynacji rockiem, Jones nigdy nie poszedł w mocniejszym kierunku, lecz życie wiódł iście rockandrollowe. Warto przeczytać tę niezwykle szczerą i elegancko wydaną autobiografię, która może być inspiracją dla każdego walczącego o swoje marzenia.