System of a Down: Recenzja książki „Hipnotyczny krzyk”

System of a Down to ciekawy zespół.  Kapela utworzona przez 4 Amerykanów ormiańskiego pochodzenia w błyskawicznym tempie zaskarbiła sobie miliony fanów na całym świecie, wydając albumy wprost naszpikowane hitami, by w 2006 roku (czyli 8 lat po ukazaniu się debiutanckiego longplaya grupy) ogłosić przerwę i zawiesić działalność. Każdy fan zapewne dobrze zna te informacje, więc dlaczego je przytaczam? Już śpieszę z wyjaśnieniami: biorąc do ręki książkę „Hipnotyczny krzyk” Bartka Koziczyńskiego uświadomiłem sobie, że od momentu wydania ostatniego albumu studyjnego Systemu, „Hypnotize”, minie w tym roku 12 lat. Czemu więc Ormianie wciąż nie mają problemu z wypełnianiem hal i znakomicie dają sobie radę w roli gwiazd dużych europejskich festiwali? Koziczyński, znany również jako redaktor Teraz Rocka, stara się w swojej książce odpowiedzieć nam na to pytanie.

„Hipnotyczny krzyk” nie wyrywa się utartym i rzadko porzucanym schematom obieranym przy okazji tworzenia biografii muzycznej. Autor standardowo zagłębia się na początku w czasy dzieciństwa wszystkich czterech członków System of a Down, czyli Serja, Darona, Johna i Shavo. Kolejny etap to dorastanie, pierwsze wpływy muzyczne i formowanie się zespołu, któremu w dużej mierze poświęcona jest ta książka.

Dlaczego „w dużej mierze”, a nie „całkowicie”?  Koziczyński z równym zapałem przeanalizował losy Systemu, jak i solowe poczynania jego członków, które są nieodłącznie związane z przerwą w działalności zespołu. Mamy więc dokładny opis niezliczonych projektów Tankiana, od jego solowych albumów (ze świetnym „Elect The Dead” na czele) czy grupę „Jazz-Iz-Christ”, przez tworzenie ścieżek dźwiękowych do filmów („1915”), gościnny występ w Game of Thrones Live Concert Experience po rzeczy pozamuzyczne, w które angażował się wokalista. Reszta muzyków System of a Down też znajduje tu swoje miejsce. W książce możemy przeczytać o kulisach powstawania zespołu Scars on Broadway Malakiana i płycie wydanej w 2008 roku, muzycznych (i nie koniecznie rockowo-metalowych) przygodach Shavo, czy pasji Johna do komiksów, które okazują się być bardzo dobrą inwestycją.

Nieodłącznym elementem System of a Down, który nie mógł zostać pominięty przy okazji pisania tej książki, są korzenie muzyków. Historia Armenii, na czele z tzw. Rzezią Ormian to jeden z głównych motywów przewodnich wielu wypowiedzi członków Systemu (ze szczególnym naciskiem na obszerne listy i wpisy Serja), jak i samej muzyki grupy. Nie mogło więc zabraknąć tego aspektu również w „Hipnotycznym Krzyku”. Koziczyński sprawnie przybliża nam temat niezwykle smutnego incydentu w dziejach Armenii. W trakcie I wojny światowej z rąk rządu Tureckiego śmierć poniosło około 1,5 mln Ormian. Do tej pory Turcja stara się zatuszować wielce niewygodną dla swojego kraju zbrodnię i uchyla się przed oficjalnym uznaniem tego czynu za ludobójstwo.
Znając te fakty, wyjaśnia się, skąd w Systemie tyle agresji otulonej często nutą smutku i zadumy. Muzycy czynnie walczą o sprawę Armenii, angażując się w liczne protesty, wypowiadając się na temat ludobójstwa i przy każdej nadarzającej się okazji wspierając swój rodzimy kraj. Z drugiej strony, czasami może denerwować fakt, że część rozdziałów tak mocno zagłębia się w dzieje Armenii, że historia System of a Down wydaje się być jedynie poboczną opowiastką…

Wydany nakładem In Rock „Hipnotyczny Krzyk” to pozycja godna uwagi dla początkujących fanów Systemu, jednak zatwardziali entuzjaści Serja, Darona i spółki nie znajdą w niej nieprzebytej ilości ciekawych, wcześniej nieznanych anegdot i wyjątkowych wypowiedzi. Powód jest prosty – biografia jest nieautoryzowana. Jeśli jednak szukacie ogólnodostępnych materiałów o zespole i jego członkach zebranych w jednym miejscu, na dodatek ładnie przybranych w cytaty muzyków i liczne wiadomości na temat historii Armenii, to polecam Wam to wydawnictwo. Wydanie kolejnego albumu, na którym większość kawałków nadaje się na single, to nie lada wyczyn, więc nie pozostaje nam nic innego, jak grzecznie czekać. Koncert System of a Down w Polsce odbył się w czerwcu, nowy krążek wciąż stoi pod wielkim znakiem zapytania, więc chyba warto przynajmniej w taki sposób umilić sobie czas i odświeżyć historię Ormian, prawda?

PS
Fragment biografii możecie przeczytać tutaj.