Oberschlesien: Recenzja płyty „II”

Polski Rammstein. To określenie przyległo do ślązaków z Oberschlesien już od ich pierwszego występu w Must Be The Music i już z nimi zostało. Nie wydaje się jednak, aby panowie mieli coś przeciwko takiej łatce.

Wręcz przeciwnie, najnowsza płyta, zatytułowana „II”, pokazuje, że muzycy nadal czerpią garściami z twórczości niemieckich industrialowców. Marszowe, mechanicznie brzmiące ścieżki perkusji, proste, agresywne riffy, niepokojące elektroniczne wstawki i niski, często niemal recytowany, wokal to przecież od wielu lat znak rozpoznawczy ekipy Tilla Lindemanna. Takie utwory jak 'Fojerman’, 'Krzyż’ czy 'Król Olch’ równie dobrze mogłyby znajdować się na nowej płycie R+ (jeżeli taka kiedykolwiek powstanie) i nikt nie miałby nic przeciwko.

Nie oznacza to jednak, że grupa zrezygnowała z jakichkolwiek przejawów swojej tożsamości na płycie. Do podkreślenia jej postanowili wykorzystać elementy regionalnego folkloru. Charakterystyczne teksty śpiewane w gwarze śląskiej sięgają po klimatyczne opowieści pełne ludowych elementów (’Król Olch’), motywów biblijnych (’Boży Gniew’) czy tekstów historyczno-patriotycznych (’Orzeł’). Bardzo pozytywnie zaskakuje także metalowa interpretacja 'Ślonskiego pierona’, regionalnej pieśni z południa. Do tekstów tradycyjnych odwołują się także w 'Strachu’ parafrazując znaną dziecięcą wyliczankę „Pałka, zapałka”. Przyjemnym smaczkiem jest też outro do 'Orła’, w którym wykorzystany zostaje akordeon, dzięki czemu podniosła kompozycja nabiera charakteru wojennej przyśpiewki.

Nie można odmówić muzykom umiejętności tworzenia odpowiedniego klimatu. Wolne, niepokojące przejście w 'Strachu’ wykończone gniotącym, walcowatym riffem, którego nie powstydziłby się sam mistrz Iommi wywołuje ciarki na plecach. Świetnie poprowadzona jest też historia w 'Królu Olch’, choć przeszkadzać mogą nieco kiczowate chórki. Bardzo charakterystyczna barwa głosu Michała Strawińskiego, pasuje do gawędziarskich tekstów, ale trzeba się do niej przyzwyczaić.

W stworzeniu odpowiedniej atmosfery swoje zadanie ma nawet odpowiednia produkcja materiału. Werbel ma potężne, brutalne brzmienie, przywodzące na myśl miarowe uderzenia kilofów gdzieś na dnie kopalni. Tłusty bas spokojnie wibruje w tle, od czasu do czasu sięgając do arsenału efektów w celu podkreślenia klimatu, zaś ton gitar aż nazbyt przypomina barwę pewnego niemieckiego zespołu…

Oberschlesien powinni szerokim łukiem omijać wszyscy zwolennicy dystansu w muzyce. Z ich najnowszego albumu aż bije patosem i śmiertelną powagą. Nawet tak niewymagający temat jak miłość, pojawiający się np. w promującym płytę 'To nie sen’, przedstawiony został wyjątkowo podniośle. Miłośnicy takiego podejścia do tematu będą zachwyceni, pozostałym może to zepsuć całą płytę.

A szkoda by było, bo „II” to naprawdę przyzwoita płyta. Polski Rammstein coraz bardziej nabiera cech indywidualnych i serwuje nam kilka niezłych kompozycji. Mimo wszystko należy się ślązakom szacunek, za paranie się tak niepopularnym u nas w kraju gatunkiem muzycznym, jakim jest industrial metal. Bardzo chwali się także rewelacyjny kontakt ze swoimi fanami, których grupie nie brakuje, co pokazuje choćby fakt, że to dopiero druga płyta, a grupa już ma swój oficjalny fanclub, „Jadymy Durch!”. Oni będą płytą zachwyceni, pozostałym spróbować nie zaszkodzi.