Hyperion: Recenzja płyty „Seraphical Euphony”

Ciemność, paradoksalnie, zadrżała w posadach, kiedy na wieczność zasilić ją postanowił nieświętej pamięci Jon Nodtveidt – któż inny potrafił rozlegające się w niej dźwięki tak pięknie upakować w black metalowej formie i z taką gracją sprzedać światu? „Nikt!”, krzykną butnie ci, których, jak mnie, dreszcz przechodzi na wspomnienie ‘Where Dead Angels Lie’ – a ja się do tego krzyku przyłączę. I będziemy mieli rację.

Ale Dissection dokonało nie tylko wielkich czynów w studiu nagraniowym – udało im się zasiać też pewne bluźniercze, wykrzywione ziarno, które raz po raz zakwita i daje zakazane owoce– i z takim kąskiem mamy do czynienia dziś. Rodacy Dysekcji przez dwa lata składali do kupy swoje melodie, by wreszcie nieco ponad rok temu zaprezentować światu swój pełnoprawny, długogrający debiut – część z tych utworów znalazła się zresztą wcześniej na demku czy koncertówce. I niech mnie diabli, że ta płyta nie znalazła się na moim radarze już w okolicach premiery.

Muzycznie panowie są, jak już pisałem, wiernymi uczniami Disscetion, ale też kontynuatorami tradycji tej szwedzkiej szkoły grania, z której wyróżnić tutaj, mówiąc o inspiracjach, warto mój kochany Naglfar. I ta szwedzkość wyczuwalna jest tutaj od początku pierwszego po intrze 'Novus Ordo Seclorum’. Intensywność, agresja i dzikość trzymane są na smyczy chwytliwych melodii, do których ciężko jest nie wracać. „Jestem w domu”, pomyślałem i, niczym Pan Tadeusz w Księdze I, rzuciłem się sprawdzać, czy w pokojach nic się nie zmieniło. Moim przewodnikiem w tym cudownym (taki osąd wydałem już po kilku minutach) zgiełku okazała się przepięknie rozplanowana, potężna ściana gitar, za którą, włącznie z basistą, odpowiadają tutaj cztery osoby. Mocarne, wstrząsające karkiem riffy podają tu sobie dłoń z wysmakowanymi, dystyngowanymi solówkami, wszystko to spowito natomiast gęstymi, ostrymi atakami perkusji.

Najwspanialsze w takich powrotach do domu jest jednak uczucie, że jakieś detale się pozmieniały – w biblioteczce pojawiają się nowe książki a w ogródku zakwitła roślinka, której wcześniej tam nie było. I takie też odczucia mam przy obcowaniu z „Seraphical Euphony” – album jest bliski dokonaniom szwedzkich klasyków, ale epatuje zupełnie innym klimatem. Gdzie Nodtveidt bluźnił trawestując motywy satanistyczne, tam Hyperion uderza w zupełnie inne tony. Odwołania do estetyki i kultury starożytnego Rzymu stanowią oś kolejnych utworów, największą inspiracją okazuje się zaś twórczość brytyjskiego poety Johna Keatsa – to z jego nigdy nieukończonego eposu zespół wziął nie tylko swoją nazwę, ale też tekst zamykającej całość 'Blood of the Ancients’. Warto poświęcić chwilę i poczytać bo akurat liryki są Szwedów mocną stroną – a mi aż wstyd psuć przyjemność ich odkrywania.

Świetnie więc zdaje Hyperion egzamin jako uczeń szkoły szwedzkiej i okrasza swoje własne dokonania na Niwie oryginalną estetyką, ale bolesny zgrzyt pojawia się, gdy trzeba perfekcyjnie przyswojone elementy brzmienia złożyć w całość. Tą łyżką dziegciu okazuje się gitara akustyczna, której partie są, owszem, zagrane i nagrane bardzo dobrze, ale jest ich zwyczajnie zbyt wiele i zbyt mało się od siebie różnią. Przymykając jednak ucho na tę drobną niedogodność otrzymamy kawał rewelacyjnego melodyjnego black metalu, który przesłuchać powinien każdy szanujący się entuzjasta takiego grania.