Ballady Metalliki są bardzo istotnymi utworami w całej dyskografii zespołu. Od pierwszej, Fade to Black z 1984 roku, do ostatniej, jak do tej pory, czyli The Unforgiven III z 2008 poruszały bardzo trudne i istotne sprawy w życiu zespołu.
Jednak każdy z nas może odczytać na własny, osobisty sposób każdą balladę. Zatem nie będę w tym artykule rozpisywał się na temat znaczenia utworu, podam tylko i wyłącznie ciekawe fakty i wypowiedzi członków zespołu na temat każdej piosenki. Nie pozostaje mi nic innego, jak tylko powiedzieć: zapraszam do lektury.
Fade to Black (Ride the lightning, 1984)
Pierwsza ballada zespołu wzbudziła duże kontrowersje. Zainspirowana została bardzo przykrym wydarzeniem, jakie miało miejsce podczas trasy promującej Kill’em All. Otóż po koncercie 19 stycznia 1984 w Bostonie skradziono Metallice samochód z całym sprzętem, prócz dwóch gitar, które członkowie zespołu wzięli z obawy przed chłodem. Po tym wydarzeniu, na następnym koncercie w tym mieście, dopiero w 1988 r, James Hetfield powiedział:
Jeśli ktokolwiek z Was zna tych, co ukradli nasz sprzęt, gdy byliśmy tutaj ostatnim razem, prosimy, żebyście zabili ich dla nas.
Większość fanów zarzucało zespołowi komercjalizację, jednak James Hetfield skomentował to tak:
Ta piosenka była dla nas dużym krokiem do przodu. To było wyzwanie, wiedzieliśmy, że może to zniechęcić do nas ludzi. Zespoły jak Exodus czy Slayer nie robią ballad, ale zamykają się w jednej ściśle określonej konwencji, czego nigdy nie chcieliśmy robić; ograniczanie siebie tylko po to, żeby publika była zadowolona, jest gówno warte.
Piosenka była jedną z najbardziej ulubionych byłego basisty zespołu, Jasona Newsted’a. Ciekawostką jest, że Fade to black był ostatnim zagranym na żywo utworem właśnie z byłym basistą grupy. Było to 30 listopada 2000 r., na gali VH1 Awords w Los Angeles.
Ciekawy jest również fakt, że James Hetfield bardzo często zapominał tekstu, niejednokrotnie śpiewając dwa razy tę samą zwrotkę. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że sam tekst jest bardzo krótki. Najbardziej przykrą wpadką tego typu był koncert w 2004 roku, w Sydney, który był transmitowany przez ogólnokrajową telewizję. Poniżej nagranie z tego koncertu:
httpv://www.youtube.com/watch?v=Q7C90sLh5Ok
Fade to black był również zagrany na koncercie w Meksyku, który będzie wydany na płycie DVD w tym roku. Poniżej nagranie właśnie z Foro del Sol. Można zauważyć, że Kirk Hammet bardzo lubi improwizować solówki w tym utworze, które często odbiegają od oryginalnego, studyjnego nagrania.
httpv://www.youtube.com/watch?v=GmYIrSPt-SM
Utwór miał również związek z bardzo niebezpiecznym wypadkiem. Otóż w trakcie grania Fade to black na koncercie w Montrealu 8 sierpnia 1992 James Hetfield uległ bardzo poważnym poparzeniom, gdy stanął w niewłaściwym miejscu i wybuchł na niego ogień do pokazów pirotechnicznych. Spekulowano wówczas, że James może wiecej nie zagrać na gitarze, jednak wyszedł z tego wypadku cało.
Welcome Home (Sanitarium) (Master of Puppets, 1986)
Utwór został zainspirowany książką i filmem „Lot nad kukułczym gniazdem”. Ciekawostką jest, że od 4 minuty i 6 sekundy, kiedy James śpiewa „Fear of living on…” piosenka bardzo przypomina główny riff w utworze „Tom Sawyer” zespołu Rush. Nie wydaje się to przypadkiem, ponieważ Metallica na zakończeniu książeczki z tekstami do albumu dziękuje zespołowi Rush. James Hetfiled powiedział również, że główny riff piosenki (w trakcie zwrotki) został zaporzyczony z innego utworu, jednak nie wyjawił jakiego. Możemy się domyślać, że chodziło mu o utwór „Rainbow Worrior” zespołu Bleak House reprezentującego Nową Falę Brytyjskiego Heavy Metalu. Poniżej zamieszczam nagranie z koncertu w Helsinkach z 15 czerwca tego roku:
httpv://www.youtube.com/watch?v=awDMZq27PGE
Utwór był wiele razy coverowany, między innymi przez takie zespoły jak Anthrax, Apocalyptica, Bullet for My Valentine, Machine Head czy Dream Theater. Warto również wspomnieć, że zespół Blind Guardian w piosence „Blood Tears” z albumu Nightfall in Middle-Earth użył pierwszych dwóch wersów z tekstu wyraźnie nawiązując do Welcome Home.
One (…And justice for all, 1988)
Do tego utworu został nakręcony pierwszy teledysk w historii zespołu, wykorzystano w nim fragmenty filmu „Johnny got his gun” (Johnny poszedł na wojnę”). Przedstawia się on następująco:
httpv://www.youtube.com/watch?v=EzgGTTtR0kc
Z redakcyjnego obowiązku muszę też dodać, że album, na którym została zamieszczona ta ballada, czyli …And justice for all był pierwszym albumem nowego basisty zespołu – Jasona Newsted’a. „One” zdobyło w 1990 roku nagrodę Grammy w kategorii „Best Metal Perfomance”, czyli dla najlepszej piosenki. Gdy utwór jest grany na żywo, a zdarza się to niezwykle często, towarzyszą mu pokazy pirotechniczne, jednak, na szczęście, podczas grania tej piosenki żaden z członków zespołu nie ucierpiał, jak James Hetfield podczas grania „Fade to black”. Poniżej zamieszczam nagranie z koncertu z orkiestrą symfoniczną zamieszczonego na płycie S&M. Można zauważyć, że Kirk Hammett zagrał tam drugą solówkę, pod drugim refrenie, na przesterze, bardziej melodyjnie niż na nagraniu studyjnym. Zamieszczam również wykonanie z koncertu w Pori, w Finlandii z 25 lipca tego roku. Można na nim zauważć wspomniane efekty pirotechniczne.
httpv://www.youtube.com/watch?v=sqPVn7cgy6I
httpv://www.youtube.com/watch?v=cCnA2GfP_mI
Nothing Else Matters (Black Album, 1991)
Piosenka została wydana dwukrotnie jako singiel, po raz pierwszy w 1992 roku, a po raz drugi w 1999 jako singiel promujący album S&M. Piosenka jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych Metalliki. Poniżej zamieszczam nagranie z koncertu S&M oraz cover zespołu Gregorian– bardzo ciekawy i zachęcam do oglądnięcia.
httpv://www.youtube.com/watch?v=erPnyi90cIc
httpv://www.youtube.com/watch?v=H7csvgL-G3E
Ciekawostką jest, że wstęp do utworu jest bardzo często używany do nauki gry na gitarze akustycznej. Samo solo końcowe, autorstwa Jamesa Hetfielda, zostało sklasyfikowane na 39. miejscu w rankingu „100 najlepszych solówek gitarowych wszechczasów” magazynu „Gitarzysta”. Pierwsze 4 wersy utworu są ostatnimi, jakie powiedział dziadek Hetfielda przed śmiercią. Początek wstępu powstał w dość zabawny sposób- otóż James Hetfield rozmawiał przez telefon ze swoją ówczesną dziewczyną, w jednej ręce trzymając słuchawkę, a drugą miał tylko wolną i uderzał w nią struny E dolne, G, B i E górne. Utwór został napisany początkowo dla właśnie dziewczyny Jamesa, jednak obecnie dedykowany jest fanom zespołu.
Utwór, podobnie jak „Fade to black” był wielokrotnie coverowany. Oprócz wspomnianego zespołu Gregorian Nothing Else Matters grały takie zespoły jak: Apocalyptica, Iron Horse czy wokalistkę Lucię Silvas.
Zapewne większość z Was zastanawia się, dlaczego nie omówiłem ballady The Unforgiven– czyżbym uważał, że to nie jest ballada ? Otóż nie, broń Boże. The Unforiven omówię w drugiej części artykułu, razem z częścią drugą i trzecią, zamieszczoną na najnowszym krążku zespołu. Jest to jedyny „tryptyk” w dyskografii zespołu i wymaga specjalnego traktowania.
Zatem, podsumowując, ballady Metalliki są niewątpliwie ważnymi utworami w dorobku grupy. Każda z nich może być zinterpretowana na wiele sposobów, dlatego nie chciałem w tym artykule omawiać warstwy tekstowej. W kolejnej części artykułu omówię ballady od Load’a z 1996 roku, do Death Magnetic z 2008.
