1 lutego 2001r. Lars wziął udział w specjalnym odcinku amerykańskiej edycji Milionerów z udziałem celebrytów, w której wygrane przeznaczane były na lokalne (względem gracza) organizacje charytatywne. Emisja programu miała miejsce 11 lutego 2001r. w telewizji ABC. Lars radził sobie świetnie do momentu, gdy poczuł się nazbyt pewny siebie. Całość wraz z tłumaczeniem możecie obejrzeć w środku. Ponadto z artykułu w magazynie So What! poznamy interesujące szczegóły całej sprawy i stanu psychicznego Larsa przed i po swoim występie.
Relacja z So What!
Widownia była zaskoczona tym, kto znalazł się na „hot seacie.” Regis Philbin zasiadł naprzeciwko Larsa Ulricha niemającego pojęcia o żadnej z odpowiedzi. Stawką były $132,000. Czas uciekał. Gdy pojawiło się pytanie, które wymagało głębszego zastanowienia, Ulrich odpowiadał bez większego trudu: „…Nie sądzę, żeby to była Sandra Berhardt, ale nie jestem do końca… nie, nie wierzę, że to ona..”
Przez to, że wygrana miała być przeznaczona na cele charytatywne, pula nieco wzrosła. Niezależnie od tego, co słyszałeś, zawsze, gdy jesteś przy pytaniu za $64,000, myślisz tylko o wygraniu miliona. Czas uciekał, a końcowa odpowiedź nie nadchodziła. Odejść z tym, co mam, czy może użyć koła ratunkowego? Kto wie? Jego żona Skylar, jej stary przyjaciel i ja siedzieliśmy tam w niepewności, sami nie znając odpowiedzi, pochłonięci całą tą sytuacją, zastanawiając się, czy mu się udało. Stres? A co myślałeś! Koniec końców, Ulrich zaszedł dużo dalej niż bym przypuszczał, że jego ograniczony duński rozum będzie w stanie go zaprowadzić. Dotarł prawie na sam szczyt. Cztery pytania dzieliły go od miliona…
Daleko mu było do tego człowieka, który otworzył mi drzwi do pokoju hotelowego siedem godzin wcześniej, wyglądającego jak mały chłopiec przechodzący areszt domowy, mówiący co 10 sekund „dlaczego?”. Zdawało się, że usiądzie na „hot seacie” niczym Helen Keller [amerykańska, głuchoniewidoma pisarka – red.]. Wierzcie lub nie, ale Lars Ulrich też bywa pozbawiony pewności siebie i wtedy, gdy odwiedziłem go w pokoju hotelowym, było to czuć w powietrzu. Od tygodni przygotowywałem go na pytanie: „definitywnie?”, spotykanie się ze stwierdzeniem; „zostało ci jedno koło ratunkowe”, przyjmowanie z uśmiechem na twarzy każdego zdania. Cały ten stres, przez który przeszedł przez te 21 dni, miał osiągnąć punkt kulminacyjny tego ranka.
Smęcił: „Spierdolę to. Właściwie, czemu to JA muszę to robić?” Razem z Sue Tropio stwierdziłem, że Mark McGrath z Sugar Ray też jest dobry w te klocki. Lars sporo nam natruł zanim zdecydował , że do programu pójdzie ze swoją żoną Skylar.
Do ABC Manchatan Studios dojechaliśmy tradycyjnie z nonszalanckim 10-minutowym spóźnieniem. Zostaliśmy przywitani przez pracowników ochrony i hałaśliwą gromadę fanów, którzy dowiedzieli się o tym, że program będzie nagrywany tego dnia.
Telewizja to gra warta świeczki, więc i bezpieczeństwo jest więcej niż rygorystyczne. Nie można było wnosić aparatów (wszystkie zdjęcia zostały zrobione przez fotografów z ABC), a i tak wiele urządzeń śledziło nasze wejście. Większym rozczarowaniem był moment, w którym Lars zauważył, że nie jesteśmy sami – od ponad pół godziny The Backstreet Boys szli za nami.
W małej przebieralni stał zwyczajowy koszyk z prezentami od ABC. Normalny zabieg ze strony stacji telewizyjnych przyjmujących celebrytów. Wybór był tak duży, ze przypominał ten ze sklepu Macy`s. Mój boże, mógłbyś zostać milionerem wynosząc to wszystko na zewnątrz! Odtwarzacze DVD, aparaty cyfrowe, zegarki, stereo, nosidełka dla dzieci, kolczyki z 2 karatowych diamentów, kupony na weekend w Ritz Carlton dla ciebie i setki gości, portfel z sierści strusia, a w środku rabat na zakupy w sklepach Barney. Mógłbym tak jeszcze długo wymieniać, musicie jednak o czymś wiedzieć – to wszystko pochodzi z nadwyżek produktu narodowego Kamerunu z roku 2000. Nie wspomniałem jeszcze o jakichś 60 litrach wszelkiego rodzaju kremów, szponów, nawilżaczy, olejków, środków do masażu i odżywkach. Byłem zniesmaczony – czy znaczyło to, że odebrałem to tym ludziom? Tak czy inaczej miał to być szlachetny gest.
Inni uczestnicy głównie skupiali się na sobie, w przeciwieństwie do naprawdę przyjaznego i uprzejmego McGratha. Tylko Gene Simmons wydawał się być rozmowny. Zdawało się, że chce rozluźnić atmosferę. Simmons wyglądał dziwnie – z tym jego nowym kitkiem był jeszcze bardziej podejrzany niż zwykle. Znany jest też z tego, że mówi rzeczy, które nie mają większego sensu.
Zaczynało robić się coraz gorzej, kiedy spotkał się z Philbinem – dwóch umalowanych gości wymieniających się żenującymi dowcipami. Żałosne. W każdym bądź razie nie było tak w przypadku wyjątkowo miłej i słodkiej Glandys Knight. Zacząłem postrzegać tą całą sytuację jako jedną wielką katastrofę, zanim nawet poszliśmy na lunch.
Wyszliśmy, by zobaczyć scenę. Ku mojemu zdziwieniu wyglądała na dużo mniejszą, niż w telewizji. Pod tą prześwitująca podłogą z fragmentami luster światła świetnie zdawały egzamin, a cała atmosfera wzbudzała w uczestnikach niepokój.
Nasi nieustraszeni uczestnicy (dla ścisłości, wszyscy, którzy wzięli udział to Simmons, Chaka Khan, Howie D z Backstreet Boys oraz Kevin Richardson, Mark McGrath, Sisqo, Glandys Knight, Dixe Chick, Emily Robinson i Amy Grant) zajęli swoje miejsca i zostali poinformowani o zasadach programu przez producenta wykonawczego brytyjskiej edycji milionerów, Michaela Daviesa.
Rzeczy, których się dowiedziałem:
Sisqo wiedział, że to jedyna okazja na zagranie, więc zgłosił się na ochotnika, żeby być królikiem doświadczalnym.
Regis Philbin nie zna odpowiedzi przed upływem czasu.
Widownia nie ma jak zobaczyć odpowiedzi.
Nie ma wystarczająco wiele urządzeń ABCD, żeby każdy mógł ich użyć.
McGrath był bardzo bystry.
Simmons nie może siedzieć przy kobiecie nie dotykając jej (kładł rękę na ramieniu Chaka Khan co 5 minut).
Gladys Knight wydaje się być bardzo miłą osobą.
Program pochodzi z Wielkiej Brytanii, ale żaden gospodarz nie jest tak miły jak Reedge.
Lars nie poradził sobie za dobrze na próbach.
Poważnie. Przy każdej próbie znalezienia się w grze, zawodził. Przed programem nie uwierzyłbym, że zajdzie do pytania za $64,000. Powiedziałbym raczej, że przegra z kretesem. Po szczegółowym wprowadzeniu lunch został podany i każdy spędził wolny czas, jak chciał (z osobami towarzyszącymi) . Być może właśnie wtedy doszło do najważniejszego spotkania tego dnia. Myles [syn Larsa]. Nagle nasz skacowany duński przyjaciel odnalazł się w nowej roli, chodząc za rękę z tym młodym człowiekiem dookoła sceny, uprzednio upewniając się, czy zjadł lunch. Właśnie wtedy pomyślałem, że może ten prawdziwy Lars – uzdolniony geograficznie, bardzo dokładny, posiadający szczegółową wiedzę, stawi się na nagraniu.
Było trochę zamieszania podczas rozpoczęcia show. Siedziałem obok Skylar i jednego z jej starych kumpli, dyskretnie poza zasięgiem kamer, ale za to z pełnym widokiem na uczestników. Pierwszą rzeczą, którą dostrzegłem, były żałosne wygłupy ze strony reżyserii. Parę sekund przed tym, jak Reedge zasiadł przed kamerą, pewien bardzo energiczny człowiek stojący na miejscu obok reżysera zaczął w szaleńczych porywach machać rękami krzycząc przy tym „WHHOOO`S!”, żądając tego samego od publiczności. Jeżeli ktoś odmówił, policja ABC wyglądała na gotową, aby ich wyprosić na korzyść innych, głośniejszych fanów.
Jak raczej każdy się spodziewał podczas próby – McGrath szybko usiadł na „hot seacie.” Wyglądał co nieco jak specjalista w tego typu programach do momentu, w którym pomylił Wenecję z Paryżem i teledyskami Duran Duran, kończąc z 32,000$.
Po kolejnych paru idiotycznych zachowaniach głupka z piętra obok reżysera, westchnąłem, zdążyłem mrugnąć i na „hot seacie” siedział już Lars. Pytanie na najszybsze palce nakazywało ułożyć amerykańskie stany [w porządku geograficznym]od zachodu na wschód. Dla człowieka, który pamięta co jadł w miejscowości Peoria na trasie „…Justice,” to był pikuś.
Szybko zdobył 16,000$ z tylko jedynym potknięciem, wyglądało na to, że czuł się komfortowo, nie będąc zarozumialcem. Kiedy poprosił o pomoc publiczność, przy pytaniu z wyrazem „pipeta” i tym gdzie się ona znajduje, natrafiłem na jego wzrok. Ukierunkowałem go na przycisk jaki trzymałem na swoim klikerze. Był to przycisk „pomoc” i (tak nam powiedziano) można było pomagać do osiągnięcia stawki 32,000$. Nie tego jednak potrzebował. Pipeta nie poszła tak łatwo, potem zadano mu inne pytania, a ja nawet nie zdałem sobie sprawy, kiedy stanął przed sznsą wygrania 64,000$. Ciekawe było to, że następne pytanie dotyczyło geografii. Lars poprawdnie stwierdził, iż Zatoka Meksykańska nie dotyka ani Oceanu Atlantydzkiego, ani Pacyfiku. Imponujące. Ja nie miałbym pojęcia. Publiczności zaparło dech w piersiach.
Dwie oczywiste zakały – Lily Tomlin i Sandra Bernhardt. Czułem, że to była Lily Tomlin. Obserwowałem go. Był wkurzony, że od razu nie znał odpowiedzi. Miał dwa koła ratunkowe ale nie chciał za bardzo ich używać. Cztery pytania do miliona. Milion dolarów to wielka dotacja. Był pewien, że to nie Bernhardt.
Reedge próbował go nakłonić do użycia koła ratunkowego, ale spowodował, że [Lars] wpadł w pułapkę, stając się przy tym bardziej zachłanny. Chciał zatrzymać je na trudniejsze momenty, kiedy nie będzie pewien odpowiedzi, bądź się zatnie. Producent wykonawczy, Devies, powiedział każdemu, że jeżeli zwątpią, niech użyją koła ratunkowego. Dodał też, że większość ludzi tego nie robi, więc…
„…Zaznaczę odpowiedź Lily Tomlin”
„Czy to ostateczna odpowiedź?”
„Tak, ostateczna.”
Była to jednak Sandra Bernhardt.
Lars finalnie zdobył 32,000$
Mimo, że zdobył tyle co McGrath, wydawało się, iż grał o niebo lepiej. W rzeczy samej, zaszedł tak daleko, że był z siebie dumny.
Jednak dla Larsa czarne chmury i wspominanie błędów miało dopiero nadejść. Prawdę mówiąc, następne godziny były paskudne. On mógł się pochlastać. Ja na jego miejscu zrobiłbym to samo tyle, że z radości. Powtarzał ciągle „Mogłem zadzwonić do Reitera…”. Mógł, istotnie. Zadzwonił do Marka Reitera z QPrime dopiero potem, żeby sprawdzić czy znał odpowiedź. Odpowiedź brzmi – „tak”.
„Kuuuuuuurwa maaaać!” W ten oto sposób to wszystko się rozegrało. W żaden sposób nie uda mi się opisać stanu tego człowieka podczas jego 12-godzinnego przebywania sam na sam w samotności. Gdyby to nie było takie dramatyczne, śmiałbym się z tego jeszcze bardziej.
Wideo:
httpvh://www.youtube.com/watch?v=W0zbXoM8lLY
Regis Philbin: …wciąż pozostało dziewięć różnorodnych muzycznych talentów. Oto następne pytanie:
„Ułóż te stany w porządku geograficznym, zaczynając od zachodu.”
A: Ohio
B: Delaware
C: Washington
D: Oklahoma
RP: Zobaczmy poprawne odpowiedzi – prawidłowy układ stanów w porządku geograficznym, zaczynając od północy to:
– Washington
– Oklahoma
– Ohio
– Delaware.
RP: Kto był najszybszy? – zobaczmy. Lars Ulrich! Gratulacje! Wrócimy za chwilę, kiedy to Lars stanie przed szansą wygrania miliona.
Lars Ulrich – Wow, naprawdę chciałbym wygrać ten milion…
[fragment Hero of the Day]
RP: Lars Ulrich z Metalliki, usłyszałeś przed chwilą fragment piosenki Hero of the Day z albumu Load. Lars z San Francisco. Urodził się w Danii, jego rodzina dawno temu przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych, a przed dwudziestoma laty założył zespół zwany Metalliką. Byłeś wtedy nastolatkiem, prawda?
LU: Wow… muszę być już stary. Ja i James spotkaliśmy się, kiedy miałem 17 lat, w 1981 roku w Los Angeles, czyli jakieś 20 lat stuknie w październiku tego roku. Kupa czasu.
RP: Jak byliście odbierani?
LU: W ogóle nie byliśmy odbierani w żaden sposób, ludzie nas nienawidzili. Ogólnie rzecz biorąc, spędziliśmy rok w Los Angeles, a potem przenieśliśmy się do San Francisco w 1983r.
RP: …i pozostaliście w San Francisco.
LU: Tak.
RP: Sam fakt, że grasz dla kliniki z San Francisco wiele znaczy. Haight Ashbury Free Clinics…
LU: Tak.
RP: …działają od lat.
LU: Tak, od 33 lat. To instytucja tylko w San Francisco, jestem naprawdę dumny z jej lokalnego znaczenia. Pomagają bezdomnym dzieciom i wiesz… dzieciakom, które nie mają żadnych pieniędzy, czy czegokolwiek innego, to naprawdę szczytny cel. Jest to też małe miejsce, więc zdobyte pieniądze coś zmienią, wiele zmienią. Ponadto moja żona, która jest lekarką, pomaga im parę razy w tygodniu, więc to też pewna współpraca.
RP: To bardzo miłe, wspaniale. W porządku, powodzenia Lars, za plecami masz kumpla… Jak się teraz czujesz Mark?
Mark McGrath [wokalista Sugar Ray]: Heh. OK.. Ale teraz jestem tu, by móc się pośmiać z Larsa.
RP: Myślałeś o tym pytaniu z Duran Duran?
McG: Tak, utknąłem w tym momencie i prawdopodobnie naprowadziłem publiczność na złą odpowiedź, więc…
RP: Takie rzeczy też się zdarzają.
McG: Co na to poradzisz, Regis [spuszcza głowę]..
LU: Osłaniasz mnie, prawda?
RP: W każdym bądź razie teraz to Lars siedzi na „hot seacie”, jesteś gotowy duży chłopcze? Znasz zasady, znasz koła ratunkowe, zagrajmy więc w MILIONERÓW! Lars z Metalliki, dobra, zaczynamy od $100.
„Członkowie społeczności szukającej pożywienia są znani jako poszukiwacze i jako…?”
A: Zbieracze
B: Kierowcy
C: Rybacy
D: Piosenkarze piszący piosenki
Sisqo: A!
LU: Zróbmy to drogą eliminacji. Na pewno nie będą to piosenkarze piszący piosenki, raczej nie rybacy, zdecydowanie nie kierowcy, więc będą to zbieracze, A.
RP: Ostatecznie?
LU: Tak, ostatecznie.
RP: Yes sir, zbieracze, myśliwi i zbieracze to poprawna odpowiedź.
Sisqo: Mówiłem Ci chłopie, wspieramy cię, podtrzymujemy cię tutaj z tyłu.
LU: Tak czułem.
RP: Pytanie za $200:
„Jeżeli masz talent muzyczny, to powszechnie mówi się, że masz co do muzyki?”
A: Oko
B: Ucho
C: Rękę
D: Przemieszczone ramię
LU: To będzie B, Regis, „Ucho.”
RP: Masz $200. Mówi się, że ma się ucho do muzyki. $300:
„O osobie, która zupełnie znika mówimy, że rozpływa się w:”
A: Gęstej mgle
B: W powietrzu
C: W ulewie
D: W swym prywatnym Idaho
LU: Uhm.. Cóóż… Uhm… Tak jak poprzednio. Odpowiedzi A, C, D odpadają, spróbuję z B, w powietrzu.
RP: Dokładnie to się z nią dzieje, masz 300$. Przed nim pytanie za 500$.
[LU: O ja!]
„Które z tych czynności wykonuje się leżąc na plecach?”
LU: O-o.. [śmiech]
A: Podciąganie się
RP: Brzmi jak jedna z Waszych piosenek.
LU: No co wy! Nie miejcie sprośnych myśli!
B: Pompki
C: Brzuszki
D: Przysiady
Sisqo: C!
RP: Dużo ćwiczysz, Lars?
LU: Biegam.
RP: O, biegasz.
LU: Tak, chodzę biegać, ale nie robię tego leżąc na plecach.
RP: Rozpoznajesz te ćwiczenia?
LU: Absolutnie, właściwie robiłem większości z nich io czywiście odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź C.
RP: Ostatecznie?
LU: Tak, ostatecznie.
RP: Tak jest, leżąc na plecach robisz brzuszki. OK, pytanie za $1000:
„Co oznacza ‘op’ w wyrażeniu ‘photo op’?”
A: Operation [działanie]
B: Opposite [przeciwieństwo]
LU: Up your ass… [śmiech]
RP: Co tam Lars?
LU: Przepraszam!
RP: Chcesz wygrać tą grę, czy nie?
C: Optimistic [optymistyczny]
D: Opportunity [okazja]
LU: D: Photo Opportunity.
RP: Ostateczna odpowiedź?
LU: Oczywiście.
RP: Pewnie, masz $1000. No dobra, teraz zrobi się nieco trudniej, mój przyjacielu,wypływamy jednak po wielką kase, oto pytanie za $2000, Lars:
„Jaką rybę wędzi się , aby przyrządzić ‘lox’?”*
A: Tuńczyk
B: Łososia
C: Okonia morskiego
D: Miecznika
LU: Oczywiście jest to… odpowiedź B: Łososia.
* wyraz lox nie ma tłumaczenia na polski, to nazwa własna tej potrawy u nich, po naszemu to po prostu „wędzony łosoś”
RP: To ostateczna odpowiedź?
LU: Ostateczna.
RP: Tak, to Łosoś. To poprawna odpowiedź, masz $2000. $4000 , Lars, sprawdź to:
„Jaki klasyczny zespół aowy odbył w 1989 roku serię koncertów na trasie zwanej ‘Steel Wheels’?”:
A: The Who
B: Aerosmith
C: The Rolling Stones
D: The Eagles
LU: Cóż… uhm..
McG: Nie spiesz się, Lars.
LU: Tak, próbuję tylko… The Eagles nie koncertowali w ’89. Zdaje mi się, że Aerosmith nagrywali album.Pete Townshend leczył chyba wtedy dzwonienie w uszach, więc to muszą być Stonesi, odpowiedź C.
RP: Ostatecznie?
LU: Oczywiście.
RP: Tak, The Rolling Stones! Lars, masz $4000 i wkrótce wrócimy, by grać o $8000.
httpvh://www.youtube.com/watch?v=-C4raj_VfJI&feature=related
RP: Na „hot seacie” siedzi Lars Ulrich z Metalliki, grając o pieniądze dla Haight Ashbury Free Clinics w San Fransico. Kto tak w ogóle kupił ci pierwszą perkusję?
LU: Moja babcia.
RP: Ile miałeś lat?
LU: Dwanaście albo trzynaście, dorastałem… mój tata był profesjonalnym tenisistą, dorastałem głównie grając w tenisa, a muzyka była czymś w rodzaju hobby, ucieczką od tenisa. Tak więc padłem na kolana i zacząłem błagać moją babcię o perkusję, kiedy miałem te dwanaście czy trzynascie lat no i w końcu ją dostałem.
RP: Cóż, bez wątpienia odniosłeś sukces, zdobyłeś pięć nagród Grammy, za parę dni możesz dostać następną…
LU: Tak, to niesamowite, huh…
RP: Sprzedaliście też 80 milionów płyt.
LU: Tak…
RP: W porządku, tak to wygląda – masz $4000, osiem pytań dzieli cię od miliona i jak dotąd masz wszystkie koła ratunkowe. Jesteś w doskonałej sytuacji! Zagrajmy z Larsem Ulrichem!
„Jaka jest bardziej powszechna nazwa dla części ciała znanej też jako ‘membrana tympani?”
A: Jabłko Adama
B: Łopatka
C: Powieka
D: Bębenek
RP: Lars, masz chwilę?
LU: To trudne, emm, to jest trudne.
RP: „Membrana tympani”
McG: A! [celowo źle podpowiada]
LU: [do McG:]Ok, ok, rozumiem, rozumiem, ok. To będzie bębenek. Trochę strzelam, ale to tympani coś jest jakoś powiązane z uchem i bla bla bla… wybieram odpowiedź D: Bębenek.
RP: Bla bla bla – to twoja ostateczna odpowiedź?
LU: Tak, bla bla bla [śmiech]
RP: Tak, zgadza się, masz $8,000, bębenek! $16,000…
„Która z tych wód nie wyznacza brzegu Ameryki Południowej?”
A: Zatoka meksykańska
B: Ocean Atlantycki
C: Morze Karaibskie
D: Pacyfik
LU: Wydaje mi się, że będzie to A: Zatoka meksykańska.
RP: Ok. Jesteś pewny siebie?
LU: Nie. [śmiech] Znaczy się, dobra… tu masz Pacyfik… tu masz Atlantyk… tutaj Morze Karaibskie…
Sisqo: A tam masz koło ratunkowe…
LU: …a tutaj Zatokę Meksykańską… spokojnie, użyję kół ratunkowych znacznie później.
RP: Cały Sisqo!
LU: Coż, no patrzcie, Pacyfik na pewno tak, Atlantyk na pewno tak, Morze Karaibskie, Wenezuela i… i… To musi być Zatoka Meksykańska, muszę to zaznaczyć, bo chcę zachować swoje koła ratunkowe, więc A, ostatecznie.
RP: Tak! Wygrywasz $16,000!
Sisqo: No i masz [dalej]swoje koła ratunkowe!
RP: Dobra Lars, ważny etap przed tobą, 32,000$, zdobądź je!
„Która aktorka pojawiła się w teledysku do piosenki Toma Pettiego „Mary Jane`s Last Dance,” nakręconego w 1993r.?”
A: Julia Roberts
B: Demi Moore
C: Michelle Pfeiffer
D: Kim Basinger
LU: Przejdźmy od razu do rzeczy, D: Kim Basinger.
RP: Na pewno?
LU: Na pewno, absolutnie.
[gasną światła]
RP: Tak jest, 32,000$, proszę bardzo!
RP: Dobra, Lars, jesteś… Sisqo…
LU: O-o, gdzie się wszyscy podziali?
RP: …Sisqo już ci nie pomoże!
LU: O Boże!
RP: Idziemy po $64,000, pięć pytań dzieli cię od miliona, a oto pytanie:
„W którym z podanych miejsc najpewniej znalazłbyś przyrząd zwany pipetą?”
A: Orkiestra
B: Laboratorium
C: Studio telewizyjne
D: Drukarnia
RP: Pipeta…
LU: [rozgląda się] To raczej nie pytanie dla publiczności, mam takie przeczucie.
RP: Tak, czasem zdarza się, że pytanie nie jest odpowiednie dla publiczności. Masz jakiegoś kolegę w domu, który wiedziałby, czym jest pipeta?
LU: Wiesz co, Mark przegrał przez odpowiedź publiczności, ale zapytajmy ich.
RP: Jeżeli będziecie gotowi wciśnijcie A, B, C lub D. Tak więc… 63% widzów twierdzi, że w laboratorium, 25%, że to orkiestra.
LU: W twoim przypadku procenty nie były podobne?
McG: Yeah, dokładnie takie.
LU: Z tym, że u ciebie nie zadziałało.
RP: Pomyśl, pracowałeś z orkiestrami, nie słyszałeś takiego określenia?
LU: Nie.
RP: W studio telewizyjnym?
LU: Nie. Ale wiesz co… Możemy zawsze obwinić publiczność.
RP: Oczywiście! „To nie ja, to oni!” – tak powiesz?
LU: Wybaczcie przyjaciele z kliniki, to przez publiczność, posłuchajmy publiczności, wybierzmy B.. no dalej..
RP: Ostatecznie?
LU: Jak najbardziej.
RP: Publiczność miała rację za 64,000$! Czas na przerwę. Kiedy wrócimy, on zagra o 125,000$.
RP: Oto Lars Ulrich z Metalliki, ponownie witamy w specjalnej edycji programu Milionerzy z udziałem gwiazd. Tak czy owak wygrałeś już $64,000. Cztery pytania dzielą cię od miliona i nadal masz dwa koła ratunkowe.
LU: Wow.
RP: Jesteś w wyśmienitym położeniu. Więc jak? Gotowy, by wrócić do gry? Zagrajmy z Larsem Ulrichem! 125,000$…
„Film i [teatralny]one-woman show której aktorki nosi tytuł „Without You I`m Nothing?”
A: Lily Tomlin
B: Julia Sweeney
C: Sandra Bernhard
D: Ellen DeGeneres
LU: Myślę, że nie jest to “C”, ponieważ myślę, że jej one-woman stage show było nazwane jakoś inaczej, niż to. Jestem tego całkiem pewien. Ellen DeGeneres, e-e… nie wiem wiele o Juli Sweeney. Wnętrze podpowiada mi, że jest to Lily Tomlin. Wnętrze podpowiada mi, że to Lily Tomlin…
RP: Lars, mogę cię o coś zapytać?
LU: Tak?
RP: Jak ci się podoba nasza muzyka?
LU: A skąd ją macie, z Napstera? [popija wodę]Wiedzieliście, że to w którymś momencie padnie, prawda?.
RP: Lars, wróćmy do pytania…
LU: Tak, Lily Tomlin, ostateczna odpowiedź Regis, zróbmy tak.
RP: Nie! To była Sandra Bernhard. O mój Boże, a byłeś taki pewny! Tu cię mają. No dobra, proszę bardzo [daje czek], to dla ludzi z Haight Ashbury.
LU: Dziękuję bardzo!
RP: Miło było cię poznać, Lars. Powodzenia, kolego.
LU: Wielkie dzięki!
