Hackneyed: Recenzja płyt „Death Prevails” i „Burn After Reaping”

Po chwilowej przerwie od pisania recenzji w moje ręce wpadły dwie reedycje od Metal Mindu, obie należące do niemieckiego zespołu Hackneyed. „Death Prevails” i „Burn After Reaping”, bo o nich mowa, to klasyczny przykład death metalowego łupania. Gdy jednak otworzymy wkładki obu płyt naszym oczom ukażą się zdjęcia nie potężnych, wydziaranych metalowców, a bandy długowłosych, raczej skromnie wyglądających młodzieniaszków, którzy alkoholowe poczynania starszych kolegów po fachu kojarzyć mogą jedynie z książek lub filmów biograficznych… Zestawienie wyglądu muzyków z metką, jaką jest Nuclear Blast może zakończyć się tylko jednym – włożeniem płyt do odtwarzacza.

Długo wpatrywałem się w zdjęcie młodego wokalisty, Phila, nie dowierzając, że oto jego mięsisty growl słyszę właśnie w głośnikach. Reszta kwintetu zresztą nie pozostała dłużna. Chłopaki uważnie przestudiowali historię niemieckiego metalu, by w rezultacie zagrać jak klasyczny death metalowy band rodem z lat ‘90. Królują tu średnie i szybkie perkusyjne tempa, ostre cięcia rozszalałych gitar i wspomniany gardłowy wokal, który nie pozostawia wątpliwości dlaczego rzeczona wytwórnia zainteresowała się podpisaniem kontraktu z zespołem.

Pierwszy krążek, pochodzący z 2008 roku „Death Prevails”, oprócz typowych blastów i ostrej jazdy w postaci mocarnych riffów (‘Axe Splatter’, ‘Bone Grinder’) serwuje również szereg innych ciekawych rozwiązań. ‘Gut Candy’ to sprytne przeplatanie metalu intrygującym jazzem. Podobnie zresztą jest w ‘Neon Sun’ z tą różnicą, że tu uświadczymy niebanalne gitarowe zagrywki, klimatyczne spowolnienia, ale i standardowe przyspieszenia. Jak na debiut przystało są też złe strony. Jedną z nich jest dźwiękowo monotonny, wręcz komercyjny ‘Ravenous’, a drugą przekombinowany industrialnymi wstawkami ‘Worlds Collide’.

„Burn After Reaping” to wydany zaledwie rok później drugi krążek Niemców z Hackneyed. Całość rozpoczyna krótkie intro, które sygnalizuje, że zespół nie dość, że nie zrezygnował z wybranego na debiucie kierunku, ale jeszcze go w znacznym stopniu dopracował. Aby nie pozostawać gołosłownym, krążek bez wstydu porównać można z dokonaniami takich bandów jak Kataklysm, Hypocrisy czy Bolt Thrower. Nawet brak przesadnie ambitnych solówek nijak nie wpływa na odbiór płyty.

Pulsująca perkusja i prawdziwie mordercze riffy to wizytówka zdecydowanie najlepszego na rzeczonych wydawnictwach utworu o wymownej nazwie ‘Finger On The Trigger’. Na drugim miejscu plasuje się singlowy ‘Deatholution’, który dzięki swej melodyjności wpada w ucho zachowując przy tym należyty dla gatunku ciężar. Klasyczne blasty? Proszę bardzo. 'Kingdom of Thoughts’ to coś dla osób lubiących ostre pogo, a ‘Home Meat Home’ rozpierdala wszystko w koło z siłą szturmującej szarańczy. Nie zabrakło także eksperymentów w postaci lżejszych, miejscami akustycznych „Redying” i rozbrajającego tytułem „Guantanamo Bay Holiday”.

Jak widać na załączonym obrazku wiek nie ma żadnego znaczenia. A przepraszam. Właściwie ma, ale w pozytywnym słowa znaczeniu. Pomyślmy tylko co się stanie, gdy ta piątka młodocianych metalheadów jeszcze mocniej pogłębi swoje nieprzeciętne już umiejętności? Światowej skali sukces gwarantowany!!

P.S. Hackneyed w 2011 wydali krążek zatytułowany „Carnival Cadavre”, a w chwili publikacji tej recenzji zespół rusza właśnie promować swój czwarty w dorobku studyjny album „Inhabitants of Carcosa”.