Napster obecnie jest stroną pozwalającą na wyszukiwanie, zakup oraz pobieranie plików mp3. Lecz na początku swego istnienia (tj. od roku 1999) Napster był darmowym programem i niczym typowe oprogramowanie typu P2P pozwalał na darmowe pobieranie muzyki od innych użytkowników. Napster został napisany przez studenta Shawna Fanninga i to wśród studentów zyskał ogromną popularność.
W 2000 roku Lars Ulrich wytoczył proces Napsterowi, po tym, jak do sieci wyciekło demo utworu „I Disappear”. Wkrótce potem do walki z Napsterem po stronie Metalliki staneli Dr. Dre oraz Madonna. Lars Ulrich przemawiał nawet w tej sprawie przed Senacką Komisją Sądownictwa.
Przegrana w sądzie spowodowała, iż twórcy Napstera nakazano monitorowanie sieci programu i blokowanie dostępu do materiałów naruszających prawa autorskie, w razie wykrycia ich lokalizacji. Nie było to jednak możliwe, w związku z czym właściciel Napstera był zmuszony zakończyć jego działalność w 2001 roku. Napster zgodził się na wypłacenie twórcom i posiadaczom praw autorskich 26 milionów dolarów odszkodowania za straty jakie Ci ponieśli przez działalność Napstera. Jednocześnie wypłacono 10 milionów dolarów na poczet mogących nastąpić przyszłych strat. Natomiast w 2002 roku ogłosił bankructwo i rozpoczął starania w celu sprzedaży swego majątku. Po kilku latach nieudanych transakcji sprzedaży (m.in. niemieckiemu koncernowi medialnemu Bertelsmann, który oferował 85 milionów dolarów) Napster został sprzedany za 2.43 miliona dolarów grupie Private Media Group, aby następnie zostać zlicytowanym na aukcji komorniczej. Nowym nabywcą stała się firma Roxio, która przekształciła Napstera w obecnie znaną, płatną postać. W 2008 roku Roxio sprzedał Napstera amerykańskiemu potentatowi sprzedaży detalicznej, serwisowi BestBuy za sumę 121 milionów dolarów.
Reklamówka z czasów sądowej walki z Napsterem:
httpvh://www.youtube.com/watch?v=ExXUwlJENl8
